Wanda Reisel schrijft romans, filmscenario’s en toneelstukken en viert dit jaar haar 40-jarig schrijverschap. Haar werk is veelgeprezen, meermaals genomineerd voor de diverse grote literatuurprijzen en bekroond met onder andere de Anna Bijns Prijs. Enkele bekende titels: Nacht over Westwoud (2011), Liefde tussen 5 en 7 (2015), ADAM (2019).
En nu is daar de roman De krenking. Wat een mooi, veelbelovend woord!

De hoofdpersoon is waarnemend huisarts Levi Levi. Hij speelde ook de hoofdrol in Nacht over Westwoud, waarin hij in een gesloten plattelandsgemeenschap terechtkomt waar hij zich teweerstelt tegen de bewoners die hem verwijten dat hij een onschuldige moslim verdedigt. Ook in De krenking is hij weer terechtgekomen in een dorp, waarin hij samen met de echtgenote van de overspannen arts voor wie hij waarneemt een dorpspraktijk runt.

Hij wordt beschuldigd van euthanasie op een van de patiënten. Het verhaal is geïnspireerd door de euthanasiezaak van Nico Tromp, een arts uit Tuitjenhorn die in 2013 van hetzelfde werd beschuldigd. Daarmee is een van de thema’s in de roman duidelijk: de dilemma’s van een arts, de bijna kafkaëske wegen van instituten en instanties, de verdediging tegen vage beschuldigingen ingegeven door emoties en persoonlijke overwegingen. En dit is ook waar de titel deels naar verwijst. Levi wordt gekrenkt tot in zijn ziel, terwijl hij naar beste eer en geweten doet waarvoor hij is opgeleid.

Veel andere zaken

Naast deze verhaallijn zijn er nog veel andere zaken die allemaal uitvoerig aan bod komen. Zoals hoe Levi omgaat met zijn vader, een ernstig zieke top-chirurg, hoe hij terugkijkt op zijn stukgelopen huwelijk, waarbij hij zich ook erg gekrenkt voelt, de relatie met zijn dochter. En dan is er nog een nevenplot over een echtpaar dat zich bezighoudt met natuurgeneeskunde en op de barricaden gaat voor de sluiting van een reactorcentrum in de buurt. Om nog maar te zwijgen van Levi’s omgang met de vrouw van de arts voor wie hij waarneemt.

Al met al wel heel veel, eigenlijk te veel. Reisel raakt door al deze lijnen uitvoerig bij de kop te pakken af en toe de draad kwijt. De gedachten van Levi en de gebeurtenissen worden nogal eens naast en vooral door elkaar gezet, wat de leesbaarheid niet bevordert. Wie zegt of denkt wat, waar gaat het over, wat gebeurt er, is het iets wat Levi bedenkt of vindt het werkelijk plaats? Vooral de relatie met dochter Dylan en zijn gedachten daarover zijn vaag en onduidelijk. Dylan maakt zich zorgen over haar vader en uit dat op een merkwaardige manier door slechts te bellen en te appen en verder niets. Levi reageert daar ook nogal vreemd op: hij vertrekt naar Frankrijk, stuurt een ansichtkaart en ’that’s it’.

Makkelijk weglezen

De roman begint middenin de actie. Levi wordt ’s nachts door vage figuren (politie?) van zijn bed gelicht, ergens opgesloten en verhoord omdat hij een moord op een patiënt zou hebben gepleegd. Nogal zwaar aangezet. Het lijkt niet waarschijnlijk dat iemand zomaar door mensen die zich verder niet bekend maken wordt ontvoerd.

Het echtpaar dat Levi aan het strand tegenkomt is nogal opdringerig en een karikatuur van “bewuste” mensen die op grond van allerlei vage ideeën en gedachten kruiden en planten voorschrijven. Ze vinden dat radioactieve straling door een reactorcentrum de mensen in de omgeving ziek maakt. Ze organiseren een protestbijeenkomst waar Levi ook heen gaat. Ze strooien roddels rond over de vrouw van de patiënt die Levi euthanaseert. De beschrijving van dit echtpaar zit vol met clichés. Hij is een bazige man, zij een onderdanige vrouw, ze strooien met wappie-ideeën.

Levi trekt zich terug uit de praktijk en gaat wonen in een camper aan het strand. Hij neemt de hond van de overspannen huisarts mee. Er volgen uitvoerige beschrijvingen van zijn wandelingen met en zijn aanhankelijkheid voor de hond. Leuk, maar de noodzaak hiervan lijkt alleen bedoeld om wat luchtigheid te creëren. En dan hebben we Kiek, de echtgenote van de zieke huisarts, die nu in haar eentje de praktijk draait en zich zorgen maakt over haar depressieve, in een kliniek opgenomen man. Levi voelt zich tot haar aangetrokken. Uiteindelijk vliegen ze elkaar op het strand in de armen, het lijkt wel een romantische film. Er gaat een verwarrend verhaal over een bezoek aan een vervallen kasteel aan vooraf. Levi’s vader krijgt ook nog reliëf. De voormalige top-chirurg die op korte termijn gaat sterven heeft een vaste relatie en een zeer jonge vriendin en is verregaand eigenwijs. Wat wil je nog meer?

Reisel schreef een roman die makkelijk wegleest, waar alle verhaallijnen en plots netjes worden afgehecht en soms spannend en humoristisch is. Maar echt boeien doet de roman echter niet.