Lieske wendt in deze bundel zijn rijke verbeelding aan om in de huid te kruipen van Charlotte de Bourbon, geboren in 1546 of 1547, die trouwde met Willem van Oranje. Hij vervlecht haar leven met de herinneringen aan zijn vroege kinderjaren op het Charlotte de Bourbonplein in Den Haag. In 1943 werd dat gedeelte van Den Haag per ongeluk gebombardeerd door de geallieerden, die de elektriciteitscentrale hadden willen treffen. Het herstel zou tot in de jaren zestig duren. De plant bijvoet groeide weelderig op het puin.

Lieske vermengt fantasie met historische feiten en verbindt het verleden met het heden: Charlottes jeugd, familie, haar huwelijk en haar zes dochters en haar dood brengt hij voor het voetlicht op een speelse, maar indringende manier, waarbij een lijn doorgetrokken wordt naar de huidige tijd in het algemeen en de jeugd van de dichter in het bijzonder.

‘Het besef dat je jeugd voorbij is

Een kousjeskind van jeugdig rood, haar piepjonge benen
bloot, Sjalotte drentelt, een juveniele schaduw te midden

van grillige volwassen texturen. Onder haar jurken droeg ze
al rode verzamelingen en nooit lange kousen. Ze wilde altijd

de sleutel vinden van het babyblauw geheim, wie kent
de betekenis van elke blik en wenk, wie kent de voorschriften

die als we mondig zijn verdwijnen achter een afstanden gordijn.
Charlotte drentelt, een juveniele schaduw, haar kindertijd voorbij.’

Toen Rodhan Al Khalidi uit zijn geboorteland Irak vluchtte en uiteindelijk in Nederland terechtkwam, leerde hij zichzelf de Nederlandse taal en begon te schrijven: in 2002 verscheen zijn eerste werk, een bundeling van zijn columns. Onder de naam Rodaan Al Galidi heeft hij romans geschreven, gebundelde columns en gedichtenbundels, waarvoor hij diverse literaire prijzen mocht ontvangen.

In zijn nieuwste bundel is een man aan het woord die vanaf zijn vijftiende jaar geslapen heeft en nu wakker wordt als hij veertig is. Hij herkent de wereld niet meer en beseft dat hij de laatste vijfentwintig jaar niets gedaan heeft dat bijgedragen heeft aan de ontwikkeling ervan. De tijd lijkt alleen voor hem stilgestaan te hebben, al het andere is verder gegaan. Niet elke verandering is een verbetering gebleken en sommige zaken zijn nog precies hetzelfde. De ontevredenheid van de verteller komt vooral tot uitdrukking bij een vergelijking van Nederland met zijn thuisland Irak. Gelukkig weet Al Galidi met humor, zelfspot en wisselende perspectieven te voorkomen dat het verhaal van de man een klaagzang wordt.

‘Ik ben altijd mezelf gebleven

Mijn zelfmoordpogingen
lukten mij vaak niet.
Dat kun je zien.

Misschien lukt het ooit,
maar ziet niemand het.

Een keer lukte het wel,
maar dat zag niemand.

precies

Is het leven na de dood
als het leven ervoor?

Els Moors was Dichteres van België in 2018 en 2019. Haar derde bundel is even eigenzinnig als de twee voorgaande. De gedichten spreken van vrijheid, intimiteit en vooral van lichamelijkheid. De bundel is verdeeld in drie afdelingen, maar laat zich lezen als één doorlopend gedicht. Ze dicht over de tijd die verstrijkt, over dieren, over mannen als jagers en rovers die een vrouw als prooi zien. Maar de vrouw die in deze gedichten spreekt, is volstrekt autonoom en laat zich niet vangen in een moeizame en/of langdurige relatie, ook al zoekt zij naar wat blijvend is. In nietsontziende metaforen en onstuimige verzen beschrijft ze hoe haar leven verloopt en hoe ze het het liefste hebben wil. Daarbij geeft ze haar diepste verlangen niet prijs. Haar poëzie lijkt op het eerste gezicht toegankelijk en herkenbaar, maar weet dan met beladen beelden de lezer in een labyrint te voeren waarin hij met plezier ronddwaalt.

‘de korte cyclusketen van de meerjarige bloembollen
kan door de mens niet worden gevolgd
maar het is heerlijk om elk jaar weer
zeventien te zijn en dan te verdwijnen
ondergronds

ik weet niet meer hoe de boshyacint eruitziet
maar ik verlang wel naar ze terwijl ik
het flesje losjes tussen de vingers hou
alles gebeurt losjes deze dagen

behalve het in- en uitademen in gesprek
met bepaalde mannen voor ik
goed en wel begrijp wat er aan de
hand is word ik needy

als een stervende zwaan’