Ik was te vroeg bij het gebouw in Den Haag waar een interview met Siri Hustvedt zou plaatsvinden. Er stond een jonge vrouw op het trottoir voor zich uit te staren. Ik ging erbij staan. Toen liep ik over het trottoir, sloeg een hoek om. Keek naar skateboardende kinderen in een zijstraat, liep terug, observeerde de gevels aan de overkant van de straat. Dat ik vanuit zo’n appartement naar Crossing Border events kon gaan, gewoon de straat over steken wanneer de deuren opengingen. De vinger aan de pols van literaire bijeenkomsten. Ja, ja. Het trottoir liep vol, er ontstonden gesprekken. Iemand zei, ‘de vrouw van Paul Auster’. Siri Hustvedt was op tour door Europa voor haar boek Ghost stories. Over het sterven van haar man, hoe je achterblijft.
We verplaatsten ons naar het binnenplein, een deur ging open. De zaal liep vol. De lange, iets gebogen gestalte van Siri Hustvedt betrad het podium, nam plaats op de blauwe bank. Ghost stories voor haar op een salontafel. ‘How are you doing?’, vroeg de interviewster. ‘I don’t now’, antwoordde Hustvedt, glimlachend. Dat je niets weet als je van twee personen, een bent geworden. Het was voelbaar.
Voor ze aan Ghost stories begon, werkte ze aan een ander boek. Een politiek boek, ze had er met haar man veel over gesproken. ‘Het was iets tussen Paul en mij, de solidariteit in onze gesprekken.’
Ghost stories is als een soort dagboek; terug en voorwaarts gaand in de tijd. Ik moest denken aan haar autobiografische roman Herinneringen aan de toekomst. Een jonge vrouw verhuist in 1978 van Minnesota naar een donker kamertje aan West 109th Street New York. Ik werd verliefd op haar. Op die jonge vrouw die haar dagen verdeed met cappuccino’s drinken, haar buurvrouw afluistert, lezend in boekhandels, haar boeken bij elkaar graait, richtingsloos, bezield. Te willen schrijven. ‘Bij Eight Street Bookshop kocht ik Some Trees van John Ashbery, en ik las de bundel in de metro en vervolgens hardop nog eens toen ik thuis was.’ Die gretigheid.
Als de jonge vrouw begin zestig is, vindt ze het cahier terug waarin ze haar jaar in New York had vastgelegd. Ze onderzocht hoe te schrijven en op zoek een held die kon figureren in een roman, die zij zou schrijven. Ze ontdekte er schrijvers, droeg in bars gedichten van anderen voor, wilde weten hoe je verhalen maakt. Wat ze doet, is reflecteren op haar jonge jaren vanuit het nu. Ze legt lijnen van de jonge SH van toen naar de SH van nu, gaat vooruit en terug in de tijd. Ook Ghost Stories is zo geschreven, het is haar stijl. En wat dat teweeg brengt. In die roman is zij een schrijfster die een politiek boek schrijft. Als ze het heeft over een schuimbekkende dictator in de dop die wars is van decorum, wiens taalgebruik ‘primitief en lelijk is’ dan weet je wie ze bedoelt. Ik wil maar zeggen Siri Hustvedt is een balngrijk schrijver.
Paul Auster overleed in de bibliotheek van zijn huis in Park Slope New York. Zo had hij het gewild zei Siri Hustvedt. Daarbij blikt ze een kort moment de zaal in, als wil ze ons, het publiek, dat toch ook voor Paul Auster is gekomen, geruststellen. ‘He had a good death.’, zei ze. ‘I was there, our daughter, my sisters.’ Ghost stories werd een ‘lovestory’ genoemd. De interviewster vroeg of ze hem miste. ‘Het is niet Paul die ik mis, het is Paul en Siri die ik mis.’ Dat je zonder degene waarmee je een levensritme hebt gecomponeerd, een manier van leven, van werken. Als de een sterft blijft het ontbreken even voelbaar als de zenuwen die nog prikkels afgeven nadat een lichaamsdeel is verwijderd. De entiteit van een leven: Ghost stories.
Lees de eerste zin van het boek: ‘Ik leef. Mijn man, Paul Auster, is dood’. Ze zei ook dat haar rouw anders zou zijn geweest als Kamala Harris president was geworden. Het leek me zo helder als wat, toch moest ik erover nadenken. Siri Hustvedt verleidt me tot overdenkingen, nieuwe betekenissen toelaten. Dat ik nog steeds zeer verliefd op haar ben, mijn exemplaar niet durfde te laten signeren.
Auteursfoto: uit eigen verzameling
Inge Meijer is een pseudoniem. Zij schrijft over het punt waar literatuur en het leven elkaar raken.
