De dichteres Delphine Lecompte (1978) debuteerde in 2004 in het Engels met de roman Kittens in the Boiler. Daarna volgden uitsluitend bundels poëzie in haar moedertaal die welwillend maar toch ook enigszins verbaasd door de pers zijn ontvangen. Lecompte is wel een ‘extremist’ genoemd en een dichteres van ‘volstrekt eenmalige gedichten’. Eenmalig of niet, ook met de bundel Western slaagt Lecompte er weer in de lezer te boeien. Haar lange gedichten vertellen losjes een verhaal, of anders gezegd: ze storten een vloed aan beelden, indrukken en ervaringen over de lezer uit. Of die er altijd raad mee weet valt te betwijfelen, maar een beetje poëzielezer is er helemaal mee vertrouwd dat hij of zij niet alles hoeft te begrijpen – dat we dat misschien zelfs niet eens altijd moeten willen.
Lecompte wekt ogenschijnlijk de indruk met een samenhangend geheel voor de dag te komen. Lange gedichten, lange dichtregels, regelmatig en solide gestructureerd door middel van compacte strofen van meestal vijf of zes regels. Een verhalende opbouw, zoals blijkt uit de inhoudsopgave die bestaat uit een intro, vier delen en een ‘deleted scene’. Daarmee knipoogt Delcompte naar de cinema. Haar bundel heet immers Western en deze is ook niet geschreven door maar ‘directed by’ Delphine Lecompte.
Steevast is een ‘ik’ aan het woord, een vrouw of meisje, Delphine genaamd. Wat Delphine meemaakt, waarover ze fantaseert of wie ze ontmoet is echter – zacht uitgedrukt – uitzinnig.
Ik belde steeds naar de manager van de operaster
Hij wilde de operaster niet doorgeven
Hij geloofde niet dat ik de operaster kon verlossen
Van zijn tuinkabouterobsessie, zijn obsessie met de woorden ‘eendenlepel’ en ‘baknijd’
Zijn obsessie met zilveren jachthonden, zijn obsessie met elfjarige pyromanen,
Zijn obsessie met wijnvlekken op veertigjarige antiquairs, en zijn obsessie met Cleopatra
‘De manager van de operaster’ is niet de enige identificeerbare persoon die we in deze enorme gedichten tegenkomen. Tal van (meestal) mannen met typische beroepen of althans dergelijke aanduidingen bevolken Lecompte’s poëzie. En sommigen keren zelfs in meerdere bundels terug. Op twee willekeurige pagina’s passeren ‘de Schotse schapenscheerder’, ‘een zeepzieder’, ‘een ouderwetse astronaut’ en ‘een onschuldige ruimtevaarder’. En er is, ten slotte, in de deleted scene, ‘de analfabetische jongenshoer’ en ‘de profetische teckel’. Wat deze teckel profeteert?
Verlaat dit land, dit land van toxische wafels
En bloeddorstige makelaars, dit land van achterlijke maskers,
Hebzuchtige paters, lompe schapen, tamme wolven,
Plagiaatplegende misdaadschrijvers, en gemiste treinen.
Jij verdient zoveel beter!
Het moge duidelijk zijn. Voor gevoelige zielen, die op zoek zijn naar de poëtische verwoording van hun eigen kleine sentiment door een dichter die het zoveel beter kan verwoorden dan zijzelf schrijft Delphine Lecompte niet. De onstuitbare woordenvloed en beeldenrijkdom zijn overstelpend, verstikkend ook – het ‘verhaal’ voor zover aanwijsbaar, raakt er geheel door uit het zicht. En na al die groteske vergelijkingen, rauwe seks, vreemde passanten en onverwachte wendingen, is de lezer wel eens murw gebeukt. Teveel van deze poëzie achter elkaar leidt tot een slijtageslag: er treedt gewenning op, nog meer bizarre beelden, woorden, gebeurtenissen en scènes … de kracht ervan neemt af door de overvloed.
Maar dat een hoogst eigenzinnige dichteres aan het woord is die elke denkbeeldige begrenzing achter zich gelaten heeft, is onmiskenbaar. En dat is iets om zuinig op te zijn.
