‘Mijn jeugd was geen succes. In de jaren waarin ik van jongen opgroeide tot man was ik een bron van zorg voor maatschappelijk werkers, een gezinsvoogd, een toeziend voogd, een voogdijvereniging, kinderrechters, groepsopvoeders, pleegouders, de Raad voor de Kinderbescherming en wellicht mijn biologische ouders.
Uiteindelijk ben ik toch nog redelijk goed terecht gekomen, …’.

Zo begint Hopman, het openhartige relaas van Rudie Kagie, een ex-voogdijpupil die op zijn twaalfde een journalist ontmoet die zich opwerpt als zijn mentor, reddende engel en tweede vader. Er groeit een onconventionele vriendschap tussen de verstokte vrijgezel en het naar liefde hunkerende verschoppelingetje. Samen gaan ze op zoek naar de vrouw en moeder die het gezin compleet zal maken. Maar alles loopt anders. Rudie Kagie (1950) schreef al eerder over zijn jeugdervaringen met de kinderbescherming in Schuifkaas (2011). Volgens de Volkskrant was dat ‘een klein meesterwerk’, en Trouw noemde het ‘hartverscheurend mooi’.

In haar literaire columns associeert Marijn Sikken (1990) literatuur met het echte leven.
Nu verschijnt haar eigen debuut. Daarin lijkt ook het ‘gewone’ leven centraal te staan. Het gaat over een moeder die worstelt met haar emoties over de capaciteiten van haar laagbegaafde dochter. Ze is desondanks jaloers op de vriendschap van het meisje met een leeftijdgenote die haar wèl kan bereiken, en ze heeft moeite met het loslaten van haar dochter.

Op het grote themafeest, het honderdjarig bestaan van het dorp, blijft niets meer ongezegd. Daar, op een geïmproviseerd strand, tussen de parasols en ambachtelijke kraampjes, komt alles en iedereen samen.

Marijn Sikken is columnist voor Literair Nederland en redacteur bij De Optimist. In 2011 won zij zowel de jury- als de publieksprijs van Write Now!. Uit het juryrapport: ‘We werden van onze sokkel geblazen en we kunnen niet luid genoeg trompetteren dat er een overduidelijke winnaar is …’ en ‘Het is een hartverscheurend verhaal, maar er is ook ruimte voor humor…’

Bekende titels heeft ze op haar naam staan, Tessa de Loo (1946). De bekendste zijn De meisjes van de suikerwerkfabriek, De tweeling en Kenau.

De Loo woont en werkt in Portugal, geeft er o.a. schrijfcursussen, en reist graag naar exotische oorden als Mexico, Marokko, Australië en Zuid-Afrika. Op haar eigen website schrijft ze dat ze op reis vooral oog heeft voor de natuur en de mensen.

Haar nieuwe roman brengt de hoofdpersoon Fidel iets minder ver, naar de zuidwestkust van Europa. Daar doet hij onderzoek naar het leefgebied van kameleons.

Hij was ooit verliefd op een excentriek meisje dat voor de ogen van haar klasgenoten in Rome zelfmoord pleegt. Hij blijft zich afvragen wat er met haar aan de hand was. Jaren later spoort hij haar familie op.