‘De eerste zomerdag, de laatste donderdag van April, valt op mijn verjaardag. Hemelgeiten wekken ons. De zon schijnt door de lamellen onze ogen in. Talloze vogelpoten wandelen over ons schuine dak. Ik steek mijn hoofd uit het raam, de dakrand is gevuld met spreeuwen.
We kleden ons aan en slepen stoelen naar buiten. De helling stoomt, de stenen dampen. Boven de weg trilt de lucht. Als je je oor op het mos legt is er niets te horen.’

Zomaar een alinea uit een van de verhalen die Laura Broekhuysen op revisor.nl publiceerde. Als je ook maar een beetje van de Skandinavische natuur houdt, zijn ze een feest om te lezen.

Laura Broekhuysen emigreerde met haar IJslandse man naar zijn geboorteland. Ze kochten er een huis aan een eenzame baai, met vier hectaren onontgonnen grond. Haar verhalen, nu gebundeld in Winter-IJsland, zijn het literaire verslag van het eerste jaar.

Niedekkers vorige roman, Als een tijger, als een slak lag niet in stapels in de boekhandel. Maar dat zegt lang niet alles. Kenners prezen het om het prachtige taalgebruik, maar benoemden ook het ongrijpbare, het raadselachtige en soms irriterende eraan.

Zijn nieuwe roman Oksana gaat over Lena die vlakbij Tsjernobyl wordt geboren en opgroeit bij haar grootmoeder omdat haar ouders bij de ramp met de kernreactor zijn omgekomen. Omdat een balletcarrière mislukt, vertrekt ze naar het Westen. Daar raakt ze verstrikt in de vrouwenhandel.

De uitgeverij: ‘Oksana is een roman en een dans, zwart en licht, een continent en een tijdperk doorkruisend. Rivieren, snelwegen, repetitielokalen, bordelen en buitenwijkvilla’s vormen het decor voor een tegelijk lyrisch en bitter relaas.’

Zonder land gaat over Keita. Hardlopen is zijn passie, maar hij moet zijn land ontvluchten omdat zijn vader, een kritisch journalist door het corrupte regime wordt opgepakt, gemarteld en vermoord.

Hardlopen was ook de passie van Lawrence Hill toen hij klein was. Hij was echter niet snel genoeg en besloot ‘dan maar’ schrijver te worden. Zijn betrokkenheid op het gebied van mensenrechten, identiteit en hechting kreeg hij van huis mee. Het zijn de onderwerpen die veel in zijn boeken naar voren komen.

Lawrence Hill: ‘De levens van al die vluchtelingen zonder papieren achtervolgen me al jaren. Zijn ze welkom of worden ze achtervolgd in hun oude of nieuwe land? De ontelbare vraagtekens in hun levens inspireerden mij tot het schrijven van Zonder land.’

Somberman en Remco Campert behoeven niet veel toelichting.

Twee jaar geleden keerde het door Campert bedachte personage Somberman terug in zijn Volkskrant-columns. Deze zijn nu gebundeld onder de titel Somberman op drift.

Stefan Verwey maakte er negentien toepasselijke tekeningen bij.