Zou het echt zo zijn dat er niet eerder een biografie verscheen over Andreas Burnier, vraag ik mij af? Een vrouw, voor de oorlog geboren in een liberaal joods gezin, die ondergedoken zat, trouwde en kinderen kreeg, promoveerde en hoogleraar werd. Die uiteindelijk openlijk lesbisch was, fel feministisch, maar ook een fel tegenstander van euthanasie en abortus en last but not least daar ook nog eens over schrijven kon in gedichten, essays en romans?
Er zijn biografieën geschreven over mensen die minder meegemaakt, gepresteerd en te vertellen hadden.

Maar het is nooit te laat. Andreas Burnier,  Metselaar van de wereld is de biografie die Elisabeth Lockhorn schreef over Andreas Burnier (pseudoniem van Catharina Irma Dessaur, 1931 – 2002).

Bill Bryson is een Amerikaan die met humor en zelfspot over Groot-Brittanië schrijft, het land waar hij al decennia woont en waar hij jaren geleden over schreef in Een klein eiland. Op zijn twintigste ontdekte hij al dat hij van dat land hield:

‘Langzaam drong het tot me door dat ik een land had ontdekt dat volkomen vreemd voor me was en me toch wonderlijk goed beviel. Het is een gevoel dat ik nooit meer ben kwijtgeraakt.’

Twintig jaar later, op het moment dat hij dacht Groot-Brittanië door en door te kennen, komt hij tot de ontdekking dat hij woont ‘in een land dat ik helemaal niet meer herken.’ […]
‘Ik weet me constant geen raad in deze nieuwe wereld.’ Dat gebeurt precies op het moment dat hij een inburgeringsexamen gaat doen om Brits staatsburgerschap te verkrijgen.

Hij besluit een nieuwe reis te maken om het land te herontdekken.

Engelser dan Thomas Hardy (1840 -1928) kan je het nauwelijks krijgen. Ver weg van het stadsgewoel (Far from the Madding Crowd) is wonderlijk genoeg nog nooit in het Nederlands vertaald. Het is een romantisch verhaal over een sterke, eigengereide vrouw, Bathsheba Everdene, met drie aanbidders. Het boek wordt geprezen om de dichterlijke taal. Collega schrijver Henry James was bij verschijnen minder enthousiast Hij had het over een ‘… redundant style. It is inordinately diffuse, and, as a piece of narrative, singularly inartistic. The author has little sense of proportion, and almost none of composition..’

De Engelse lezers waren het niet met hem eens. Het boek werd een groot succes. In 2015 werd het onder regie van Thomas Vinterberg (opnieuw) verfilmd.

Binnenkort volgen recensies.