Een ‘ Luxemburge landschap met het dorp Schönfels’  door de schilder Barend Cornelis Koekkoek vormt de achtergrond van het omslag van Arjaan van Nimwegens nieuwe roman Onder het dal. Een hoogstromantisch en fraai idyllisch landschap met een duidelijke zichtlijn: het goddelijk licht valt schuin op een stukje akker. Het is een historische roman over een groep idealisten die een zelfvoorzienende gemeenschap wil beginnen. Dat kan natuurlijk alleen maar misgaan. En dan geschreven door wie volgens de Standaard der Letteren ‘De hedendaagse Nederlandse Laurence Sterne is.’

Dat van Nimwegen op Sterne zou lijken kunnen we toevallig goed controleren want in de vermaarde Perpetuareeks verscheen deze week Sterne’s grote Tristram Shandy.

Volgens het uitnodigend nawoord van Joke van Leeuwen is dit een ’tijdloos werk van een superieure ouwehoer.’ Kijk, dat spreekt aan. Sterne zou de grondlegger van de befaamde ‘stream of consciousness’ zijn, en een der eersten die experimenteerde met beeld als een niet los te koppelen onderdeel van de tekst, zoals het invoegen van twee zwarte pagina’s na de dood van een personage. Zie ook hier hoe dat in eerdere drukken ging.

Zou Hans Maarten van den Brink zijn geweldig Over het water ooit kunnen evenaren?

‘Op een koude ochtend in 1961 beginnen twee jongens hun werkzame leven in een kantoor aan een slordige gracht in Amsterdam. Meer dan veertig jaar later moet een van beiden afscheid nemen. Terwijl alles om hem heen veranderd is, lijkt Karl Dijk al die tijd dezelfde te zijn gebleven. Maar juist dat maakt hem zo raadselachtig. ‘

U leest het snel op Literair Nederland.