Het is een cliché dat alle mensen die tijdens hun leven grote rijkdom hebben vergaard corrupt of crimineel zijn. Heilbrons hel van Jannetje Koelewijn (1959) gaat over zo’n superrijke man, Cor Heilbron, topman van een multinational, B4YOU. Heilbron is bijzonder onsympathiek en heeft zichzelf heel hoog zitten. Hij is iemand die zich belangrijker vindt dan andere mensen, omdat hij ‘de BV Nederland’ zoveel diensten zou hebben verleend.
De man, die een vreemde relatie met zijn familie heeft, drukt zich uit in het taaltje van oppervlakkige zakenlui met veel Engelse nietszeggende uitdrukkingen zoals ‘the bottom line’, of ‘the limit’. Koelewijn laat goed zien hoe stuitend de denkwijze van dergelijke mensen is, maar ze is ook kritisch over de TFM, toezichthouder financiële markten, die Heilbron in het nauw wil drijven, omdat zijn zoons met voorkennis zouden hebben gehandeld, voorkennis mogelijk afkomstig van hun vader. De TFM (lijkend op de werkelijk bestaande AFM) wil vooral zichzelf op de kaart zetten door middel van ‘naming and shaming’ van een bekende foute zakenman.
Het boek leest als een thriller, met dat verschil dat de personages beduidend beter zijn uitgewerkt dan in een boek dat alleen om de spanning gaat. Met name het personage Lucas Pauw, de officier van justitie die betrokken is bij de zaak, is geslaagd. Dit is een gescheiden, dikke man op zoek naar een vrouw. Zijn onzekerheden komen goed uit de verf.
Koelewijn laat ook zien wat de soms bedenkelijke rol van de media is in dergelijke zaken. Koelewijn is zelf journaliste en geniet mede bekendheid omdat ze ooit (vermeende) informatie over de gezondheidstoestand van prins Friso naar buiten bracht, na diens ski-ongeluk. In het verhaal speelt de journaliste Françoise den Tex een belangrijke rol. Zij wordt getoond als een vrij innemend personage. Het is duidelijk dat de auteur sympathie voor haar koestert.
Met Heilbrons hel laat Koelewijn zien dat ze ook op een ander terrein dan de journalistiek een zinvolle bijdrage kan leveren aan de maatschappelijke meningsvorming. Want het boek gaat over een relevant thema dat het verdient om ook vanuit literaire invalshoek belicht te worden, omdat een dergelijke invalshoek de vrijheid biedt om in het hoofd van mensen met macht te kijken, iets wat in de journalistiek niet kan. Mede dankzij dit boek zal Koelewijn niet alleen herinnerd worden als de journaliste van het Friso-verhaal. Het verdient bewondering dat iemand zich op een ander terrein dan het vertrouwde weet te revancheren.
