Recensie van Martien, lid sinds 29 juni 2003
Dit is een prachtige roman over een vluchteling uit Birma die in een Thais vluchtelingenkamp terecht komt. Het boek is geschreven op verzoek van de Stichting Vluchteling. Glastra van Loon is de eerste van een aantal schrijvers die drie maanden doorbrengen in verschillende vluchtelingenkampen en daarna de ervaringen verwerken in een boek. Ik denk niet dat dit boek door één van de andere schrijvers makkelijk geëvenaard zal worden.
De hoofdpersoon,U Min Thein is een zachtmoedige man, lieveling van zijn moeder en genegeerd door zijn vader die militair is. Zijn eveneens zachtmoedige oom, die Boeddhistische taferelen schildert in tempels neemt hem vaak mee. Zijn moeder is Christelijk, zijn vader ongelovig, zijn oom Boeddhist. Hij groeit hiertussen op maar leert vooral van het Boeddhisme. Door de vele Boeddhistische bespiegelingen, maar ook door het taalgebruik is De onzichtbaren een erg poëtisch boek geworden.
Het politieke verhaal is snel vertelt, na de onafhankelijkheid werd Birma een periode geleid door de “bevrijder”generaal Aung San. Zijn bewind werd omvergeworpen door de Generaal Ne Win, die zich ontpopt als een wrede dictator. Een zogenaamd socialistisch ideaal leidt ook hier tot onderdrukking en armoede. Er zijn protestbewegingen waarbij de hoofdpersoon betrokken is, er is de bijbehorende wreedheid, de angst en het militaire geweld tegen opstandelingen.
De grote jeugdliefde van de hoofdpersoon loopt uit in een desillusie, zij blijkt een verraadster te zijn. Toch houdt hij ook later contact met haar. De hoofdpersoon wordt advocaat en leidt een betrekkelijk rustig leven, ondanks de dictatuur. Toch raakt hij meer betrokken bij verzet en is hij per definitie verdacht omdat zijn moeder Christelijk was en hoorde bij de Karen, een bevolkingsgroep die zich gewapend verzet tegen de regering. Uiteindelijk besluit hij te vluchten, samen met zijn vrouw en nog een aantal anderen. Ze raken verzeild in de jungle, het strijdtoneel van de Karen en de regeringstroepen. Tenslotte komt hij als enige van zijn groep, verminkt en blind terecht in een Thais vluchtelingenkamp.
In het kamp wordt hij altijd vergezelt door Tommy, ook een vluchteling. Tommy zorgt voor hem, maar Tommy deugt op allerlei manieren niet. Als hij met een getrouwde vrouw, van wie de man zoek is, aanpapt wordt hij beschuldigt door de plotseling terugkerende man.
Dit is een boek over liefde en wijsheid in een wereld waarin de idioten het voor het zeggen hebben en dat geeft moed.
