Uitgeverij Nijgh & Van Ditmar
-
Surinaamse tori’s in een Samwelliaanse mixer Hoe vertel je de recente Surinaamse geschiedenis zoals die werd beleefd door de ‘gewone’ bevolking van het land? De Nederlandse journalist Diederik Samwel koos voor een roman en zag zich meteen voor problemen gesteld. Hij wilde de verhalen (tori’s) van Surinamers die hij kende als uitgangspunt nemen, maar het…
-
Buster Keaton lacht nooit is een verzameling essays over films. Grunberg schrijft op zo’n manier over de films dat het helemaal niet relevant lijkt of je deze films gezien hebt of niet want hij geeft alle informatie die je nodig hebt. Hierbij vertelt hij niet over de afloop want die is niet van belang voor…
-
Vrouwkje Tuinman (1974) is dichteres, romanschrijfster, journaliste en columniste. Naast een aantal dichtbundels schreef ze drie romans, Grote Acht (2005), Buurvrouw (2008) dat genomineerd werd voor de BNG Nieuwe Literatuurprijs en nu dus De rouwclub (2013). Eind 2010 ontving Tuinman de Halewijnprijs voor haar oeuvre tot nu toe. In De rouwclub staat de dood van Harold…
-
In oktober 1954 vulde een Haarlemse ambtenaar een formulier in waarin Anton Heijboer (of Heyboer, zoals hijzelf schreef) zich liet registreren als kunstenaar. De etser en latere schilder wilde gebruik maken van de contraprestatieregeling. Die voorzag erin dat de gemeente werk aankocht in ruil voor een uitkering. Heyboer verklaarde tegenover de ambtenaar dat hij van…
-
De man zonder ziekte van Arnon Grunberg gaat over een jonge ambitieuze Zwitserse architect met Indiase roots, Samarendra Ambani, voor zijn vrienden Sam. De kern van Sams identiteit definieert hij negatief. Deze wordt namelijk gevormd door ´het gebrek aan ziekte. Hij heeft geen rolstoel nodig, geen permanente verzorging, hij is heer en meester over zijn…
-
Recensie door Sheila van Rheenen Een pikzwart boekomslag zonder afbeeldingen en de titel in dik gedrukte witte letters. Alsof het de openingstitel van een film op een bioscoopscherm betreft, zo dwingend werkt de kaft van Harry Vaandragers romandebuut Aan barrels. Bij het lezen van het eerste hoofdstuk Nee wordt bijna een soundtrack met harde punkrock…
-
Recensie door: Thalita van Basten Dinges doet niets, Dinges is nergens in geïnteresseerd, Dinges wil niet werken, Dinges wil de deur niet uit en Dinges wil eigenlijk niet eens opstaan. Uit huis gezet door zijn ouders gaat hij in Parijs bij zijn oude studievriendin Stephanie wonen. Na een mislukt baantje bij een amusementsbedrijf zwelgt hij…
-
In de vierde roman van Robbert Welagen, Porta Romana, lezen we het verhaal van de Zwitser Emilio Lastrucci. Deze tweeënvijftigjarige man lijdt aan geheugenverlies. Erger nog: hij kan zich op wat sporadische flashbacks na niets meer herinneren van zijn jeugd. Daarom besluit hij terug te gaan naar zijn geboortestad Florence. Hij bezoekt hier plaatsen en…
-
Het is winter 1986. Een dode Zuid-Afrikaanse jongen wordt onder het ijs vandaan uit de Amsterdamse grachten gevist. Hoe komt hij daar? Waarom ziet hij eruit als een skinhead, maar draagt hij ook een nichterig buideltasje? In zijn tweede roman, Zacht als Staal, laat Richard de Nooy zien hoe een moeder na zijn overlijden haar…
