Remco Campert

  • Nooit meer schrijven

    Als lezer voel ik me gekwetst als een schrijver zegt: ‘ik stop ermee, ik schrijf niet meer’. Het is alsof je geliefde zegt ‘ik heb geen zin meer in je’. Auw, dat steekt, doet pijn. Waarna teleurstelling en ongeloof toeslaan. Zonder enige waarschuwing (zoals bij elke liefdesrelatie heb je de tekenen aan de wand niet…

    Lees verder

  • Steeds meer wit

    Het ongelofelijke wordt niet zelden werkelijkheid. Zo zou Remco Campert nooit stoppen met schrijven. Het zou allemaal wat kaler en minder worden maar hij zou blijven schrijven want zonder schrijven kan hij niet leven. Campert maakte allang geen wandelingetjes meer door de buurt om wat hij daar tegenkwam (de wind die waaide, de regen die…

    Lees verder

  • Zoon springt uit de schaduw van de vader

    Zoon springt uit de schaduw van de vader

    De bundel Campert & Campert is geschreven door twee auteurs. Werk van Jan Campert (1902-1943) vult de eerste en tweede afdeling, werk van zijn zoon Remco (1929) de derde. Ondanks het forse aandeel van de vader is deze meer afwezig dan aanwezig. Hij verheft zijn stem uit een voorbije tijd en treedt voor het voetlicht…

    Lees verder

  • Emigreren of blijven

    Beiden waren naast wetenschapper literair auteur. Beiden waren Jood en publiceerden tot op hoge leeftijd. Beiden waren getekend door de oorlog en emigreerden naar een land waarvan ze het staatsburgerschap aannamen. Beiden schreven zowel in hun moedertaal als in die van hun nieuwe land. Er is ook een belangrijk verschil. De één emigreerde vrijwillig. De…

    Lees verder

  • Winterrubriek 2016 – Martenjan Poortenga

    Over melancholie gesproken … Tja, daar zit je dan in de meest melancholische maand van het jaar. Het is donker en koud. Er brandt een kaars. Het moet gezellig worden. December is de maand van terug- en vooruitkijken, de balans opmaken van het leven en van het lezen. Welke boeken heb ik dit jaar ook alweer…

    Lees verder

  • Onthullingen

    Laatst vertelde een bekend schrijver op de radio dat zijn nieuwste boek ontstaan was uit verveling tijdens de zomervakantie. Hij had al zijn boeken uit, e-reader kapot. Toen herinnerde hij zich een anekdote over een filmactrice. Hij wilde eens kijken of hij daar geen verhaaltje van kon maken. En dat kon hij. De schrijver die…

    Lees verder

  • Jonge Somberman van oude Campert

    Jonge Somberman van oude Campert

    Er zijn mensen die de Volkskrant lazen vanwege de columns van Remco Campert. Columns over Somberman. Ze verschenen tussen juni 2014 en maart 2016. Maar ook niet-lezers van deze krant kenden Somberman al uit Wie doet de koningin (1984) en het Boekenweekgeschenk Somberman’s actie (1985). Taalkunstenaar We herinneren ons de licht-melancholieke toon van de taalkunstenaar…

    Lees verder

  • Verzamellust

    Ik was in de kantine van de Universiteit voor Humanistiek verzeild geraakt. Het was in de week dat Remco Campert de Prijs der Nederlandse Letteren kreeg toegekend en ik besloten had dat als ik van één schrijver al zijn werk zou willen hebben, hij het is. In de kantine zaten drie studenten. Eén van hen…

    Lees verder

  • Het hing gewoon in de lucht en  samen met de ruim tweeduizend bezoekers, die overigens niet allen om poëtische redenen de 32e Nacht van de Poëzie bezochten maar er wel door werden gestrikt, zouden wij beleven hoe de 32e Nacht van de Poëzie een fantastisch succes werd. Er was een groot aantal bezoekers, (gezien de…

    Lees verder

  • Oude mensen door Vic Veldheer Een top 3 uit de Nederlandse literatuur over oude mensen. 1. Louis Couperus, Van oude menschen de dingen die voorbijgaan (1906) Deze prachtige, rijke familieroman over een moord in een Haagse familie, wordt verteld op een moment dat de moordenares 97 jaar is. Zij heeft 60 jaar eerder haar man vermoord in Nederlands-Indië. Binnen de…

    Lees verder