Inge Meijer

  • Moeilijke boeken

    Vorige week fietste ik naar een boekpresentatie aan de Prinsengracht, de zon scheen. Eerst fietste ik zes kilometer naar station Dieren, een van de mooiste stations die ik ken. Vandaar met de trein naar Amsterdam. Onderweg las ik in het boek dat gepresenteerd zou worden. De openingszin, ‘Het besturen van een trekker is een daad…

    Lees verder

  • Column

    Amechtig

    Amechtig

    Dan is het opeens vakantie, is de tijd tekort voor alles wat nog geregeld moet. Een nieuw badpak bijvoorbeeld, (dat zwemmen in ondergoed moet maar eens afgelopen zijn). We gaan deze zomer naar Terschelling. De kinderen met hun kinderen, met vriend, vriendin, ze komen allemaal langs. Vorig zomer konden we vanwege de pandemie nergens heen,…

    Lees verder

  • Om de hoek

    De geschiedenis ligt om de hoek, al loop ik altijd net even te snel om die te achterhalen. Nu kun je ook niet bij alles stilstaan, alleen die straatnaambordjes al.  Lees ik de ‘Goemans Borgesiusstraat’ in een dorp op de Veluwe, dan blijven mijn gedachten hangen bij die uit het Nederlands en Italiaans samengestelde naam,…

    Lees verder

  • Agnes in Deventer

    Soms kom je iets tegen waarvan je de betekenis onderschatte. De tijd legt zijn eigen lijntjes, die soms korter lijken dan de voorbije jaren in werkelijkheid meten. Ik was vijf dagen in Deventer, de stad die boeken ademt. Ik woonde er tot begin jaren negentig. Nu ik er terug was, beleefde ik opnieuw de uitnodigende…

    Lees verder

  • Column

    Keti Koti

    Keti Koti

    Soms freewheel ik blind mijn dagen door, denk dat ik alles wel zo’n beetje weet, van het leven, mezelf, de samenleving, hoe we ons verhouden moeten enzo. Tot zich iets voordoet waardoor ik geactiveerd wordt. Een gesprek op de radio bijvoorbeeld, over Keti Koti, de jaarlijkse dag waarop de afschaffing van de slavernij in Nederland…

    Lees verder

  • Uitgestelde dood

    Maandag was ik met mijn jongere broer onderweg. We bevonden ons midden in een op handen zijnd overlijden van de broer net boven mij. Die van de stille wateren, diepe gronden, waar altijd wat mee te lachen viel, binnenpretjes, breeduit lachend, glimlachend. ’s Avonds gingen we langs bij de zoon van mijn jongste broer, aan de Nieuwe Binnenweg…

    Lees verder

  • Column

    In boeken

    In boeken

    Van een schrijver wil ik alleen weten of het boek waaraan gewerkt is, me bevalt, vermaakt of verbijstert. Het hoeft niet lekker (weg) te lezen, wat als criterium voor een goed boek wel gebruikt wordt, dat het ‘lekker wegleest’. Dan denk ik, je moet er bijblijven, bij wat je leest. Het leven is al versnipperd…

    Lees verder

  • Overgebleven dingen

    Eind april was ik eindelijk weer eens in Amsterdam. Vanaf Centraal station nam ik tram 2, (of 12) naar het Leidseplein, vandaar moest ik een stuk lopen. Ik had een interviewafspraak met een schrijfster van geweldig bizarre verhalen. Het was stil in de tram. Bij het Leidseplein tegenover het American hotel stapte ik uit, vlakbij…

    Lees verder

  • Column

    Uitgummen

    Uitgummen

    Een interviewer wil weten wat het volgende boek is, wat de schrijver drijft en zo meer. De schrijver zegt, wacht maar af, ik weet het niet, we zien wel. Of ,zoals Jeroen Brouwers in het interview rond de uitreiking van de Libris Literatuurprijs zei, ‘Hier is mijn oeuvre en je moet het er maar mee…

    Lees verder

  • Theepotten gooien

    Hoe mensen steeds weer op reis gaan, huis en liefdes verlaten, daar is geen regel voor. Het is weten wanneer het moment daar is, dan koffers pakken, trap af, het huis uit. In de film Hope Gap wordt een vrouw door haar man verlaten. Ze had veel op hem aan te merken, maar hij hoort…

    Lees verder

  • Schrijf dat op

    Wat ik doe als ik schrijf. Ik zet de radio aan, of uit. Kijk door het raam, een kat springt over de schutting. Ga naar de gang, trek schoenen aan. Zie de sleutel aan de binnenkant van de voordeur. Draai de voordeur van het nachtslot, hang de sleutel aan het sleutelplankje. Open alleen voor de…

    Lees verder

  • Maaier in het literaire veld

    We moesten iets met Pasen, hingen gekleurde houten eieren in een wilgentak die tot het plafond reikte. Het gedoe in het kabinet, waarvan de scharnierpunten al nooit gesmeerd liepen en nu waren vastgelopen, sudderde nog na. Rutte als verrader, zondaar en eeuwige opstandeling, die zijn rol tot het bittere einde wilde uitspelen. Daarbij was het…

    Lees verder