Fine Just the Way It Is.
-
Column
Pokdalig
Er ligt een man op het bankje in de stationswachtruimte in spierwit pak en blauwe schoenen. Een feestganger die de tijd uit het oog verloren heeft. Het is zes uur in de ochtend, ik wacht op de eerste trein richting Zwolle. De man komt overeind, wrijft beide handen verwoed over zijn pukkelige en rode gelaat…
