Deze week kwam er een bundeling journalistieke verhalen uit de Afro-Amerikaanse wereld bij de redactie binnen, twee dichtbundels en de debuutroman van George Orwell in vertaling.
Journalist en schrijver Christine Otten reisde in 2011 naar Amerika, aangespoord door haar toen 11-jarige zoon die met een documentaire over de achtergrond van hiphop en waarin de dichter Umar Bin Hassan een rol speelde, thuiskwam.
Niets zo goed voor de literatuur als ingesneeuwd te zijn of door andere ‘maatschappijontwrichtende’ weersomstandigheden het huis niet uit te kunnen. De droom wellicht van menig lezer, om dan eindelijk eens de boekenkast te inspecteren op ongelezen exemplaren, of, voor wie wil weten wat er zoal speelt op het literaire podium, de literaire bladen van a tot z te gaan lezen.
Vervreemdend, maar een bijzondere leeservaring. Dat zou het werk van de Japanse schrijfster Yoko Tawada zijn, die naar eigen zeggen in hoge mate beïnvloed is door Paul Celan en Franz Kafka.
Het jaar komt langzaam op gang. Twee dichtbundels – waarvan één debuut – en deel twee van Moord op de commandore van Murakami kwamen er bij de redactie binnen.
‘Toen ik vandaag uit een kort middagdutje ontwaakte, zat ‘de man zonder gezicht’ voor me. Hij had plaatsgenomen op de stoel tegenover de bank waarop ik had liggen slapen en staarde me strak aan, met zijn paar denkbeeldige ogen dat het zonder gezicht moest stellen.’
Een zesendertigjarige portretschilder neemt zijn intrek in een oud atelier.
Een essay van een gelauwerd schrijver, het debuut van een jonge schrijver die in de Oekraïne verblijft, een vertaling van een bundel korte verhalen van een Ierse schrijfster en de derde roman van een Zuid-Afrikaans schrijver maken deze week deel uit van de oogst.
Het hart van Of heb ik het verzonnen?, de briefwisseling tussen (jeugd)vrienden Herman Koch en Wanda Reisel, wordt gevormd door de teruggevonden ‘Barcelonabrieven’, geschreven in de periode 1986-1988.
‘Een komedie’, staat er onder de titel in de aankondiging van De pelikaan, te lezen op Athenaeum.nl – en zo’n toevoeging is minstens zo intrigerend als het prachtige voorplat van deze roman.
In een interessante bijdrage op deze website over hedendaagse westerse auteurs die over Rusland schrijven, noemt Anky Mulders ook Pieter Waterdrinker: ‘Wie wel eens wil weten hoe het leven vandaag de dag in Rusland eruitziet maar geen zin heeft in droge kost kan bij de fictie van Ruslandcorrespondent en –kenner Pieter Waterdrinker terecht.
Steeds meer mensen gaan naar IJsland op vakantie. Inmiddels overstijgt het aantal toeristen ruimschoots het aantal inwoners van het land.
Tijd om kennis te maken met literatuur uit dat land.
‘Niemand is dichter bij de waarheid gebleven dan ik,’ deelde Jan Wolkers Onno Blom al heel snel nadat Blom de uitdaging aangenomen had zijn biograaf te worden mee: ‘Mijn leven en werk zijn één.’ Nu het werk van de biograaf er na tien jaar op zit, kan Blom niet anders dan concluderen dat Jan Wolkers veel meer dan hij vooraf vermoedde aan de werkelijkheid ontleend heeft.
Ger! Lieve Ger, Beste Ger, Ger van mijn hart, Verrukkelijke Ger, Allesverpletterende, Mijn Ger, mijn alles
Zo wordt hij aangesproken.
Ger is Ger Beukenkamp.
In 2015 was het 25 jaar geleden dat Frans Kellendonk overleed. Arie Storm, een grote bewonderaar van zijn werk, heeft 9 jaar geleden in een onbewaakt ogenblik aan zijn uitgever toegezegd een biografie over Kellendonk te zullen schrijven; dat had hij beter niet kunnen doen.