Column

Steen, schaar, papier is een spelletje met de handen, een nulsomspel, een soort kop of munt. De uitkomst bepaalt wie een spel begint, elk kind kent het. Een van de verhalen van Maxim Osipov is getiteld, ‘Steen, schaar, papier’.

Er is veel gezegd en geschreven over de ontlezing van Nederland. Ook of vooral onder jongeren. Het is een zorg die wereldwijd wordt gedeeld. Philip Roth sprak in een interview in 2000 al de uit dat hoewel er altijd romans zullen blijven worden geschreven de lezer zou uitsterven als gevolg van alles wat er op het scherm van televisie en computer te zien zal zijn.

Ik kijk graag naar Édouard Louis. Groene ogen, blonde slag in zijn haar, gladde huid. Jonge Franse schrijver, internationaal gevierd. Maar nog liever luister ik naar hem: scherp, compromisloos, begeesterd, soms met ingehouden woede.

Hoe we worden als je niet behoort ‘tot de beschermden en gelukkigen van hun eigen geschiedenis’. Ik lees het net verschenen, nieuwe boek van Julia Franck, waarin ze over zichzelf schrijft.

Bij alles dat wegvalt ontstaat een gemis. Gister was facebook verdwenen. Het moederhart kon het niet meer aan, nooit geklaagd, maar het was genoeg, ze was stuk. Ik had juist een foto van geoogste tomaten uit eigen tuin klaarliggen, zweempje middagzon erover, prachtig, wat woorden erbij.

Soms, deze week ook weer, droom ik van mijn moeder en denk dan: wat ziet ze er voor haar doen nog goed uit, ze lijkt verre van stervende. Ze zit rechtop in een stoel, haar hoofd en profil.