Literair Nederland

Namens de gehele redactie wens ik alle bezoekers van Literair Nederland een gelukkig nieuwjaar en een goed boekenjaar toe. Wij zullen u ook in het komend jaar blijven voorzien van boeiende recensies en berichten.

Bijvoorbeeld over het debuut van een jonge Vlaamse schrijfster die in 2013 de schrijfwedstrijd WriteNow! won en sindsdien geldt als een groot talent. Het gaat om Het smelt van Lize Spit, waarin Eva, dertien jaar na een zomer die volledig uit de hand liep, terugkeert naar haar geboortedorp met een blok ijs in de kofferbak.
Volgens de uitgeverij grijpt Spit de lezer vanaf de eerste bladzijde bij de strot om die 480 pagina’s lang niet los te laten. We zijn benieuwd!

Literatuur is nep, constructie, leugen, illusie, veredelde roddelpraat en wartaal. Vindt Kees ’t Hart, zelf schrijver van verhalen, romans, essays en poëzie. Maar schrijven kan leuk zijn als het lukt. Soms bereiken schrijvers de hoogste trap van schrijven, ’t Hart noemt dat: het gelukkige schrijven. Dan klopt alles en is er geen speld tussen te krijgen. 
Hoe werkt dat? Wie lukt het? Wanneer? En wie niet? Daar verdiept ’t Hart zich in in zijn nieuwe boek Het gelukkige schrijven.

Op Literair Nederland verschenen eerder recensies over o.a. Hotel Vertigo en Theatro Olimpico 

‘Hij schuwt met verve de zondagse kant van poëzie in al haar dichterlijke verhevenheid en heeft van meet af aan voor een eigen, afwijkend geluid in de poëzie gezorgd.’ aldus Albert Hogewij op deze site over Wijnbergs vorige bundel Nog een grap.

In zijn laatste bundel, Van groot belang, wijkt Wijnberg af door zijn onderwerpskeuze. Hij dicht hierin over belastingen en overheidstaken, voorraden en schulden, notarissen en accountants, fabrieken en stakingen, vrijheden en grondrechten, hoe geld te verdienen en hoe verkiezingen te winnen, wanneer een oorlog te verklaren en wanneer een nieuwe staat op te richten.

’Als mensen me vragen of ik Surinaams of Nederlands ben dan moet ik daar eerst over nadenken. Ik stel mezelf die vraag ook wel. We leven in een tijd dat ik moet roepen dat ik Nederlandse ben. Dat ben ik ook, maar met een onmiskenbare Surinaamse achtergrond. In die zin ben ik ontzettend rijk, want ik heb twee plaatsen waar ik me thuis voel.
Zolang ik me niet met de politiek bemoei, voel ik me ook in Suriname thuis.’

Aldus actrice en cabaretière Jetty Mathurin in Surinamers in de polder van SP-politicus Harry van Bommel dat gebaseerd is op gesprekken met 15 bekende en onbekende Surinamers over hun komst naar Nederland, over hun leven hier, hun visie op Nederland en hun relatie met Suriname. Persoonlijke verhalen in het licht van tal van onderwerpen uit de recente geschiedenis van Nederland en Suriname. En als voorbeeld van goede integratie ook  interessant in het kader van de huidige immigratie- en integratieproblematiek. Genoeg stof voor discussie dus.

Een liefdevol gemaakt boek dit In de ban van het beest. Nederlandse dieren door de ogen van hun kenners, waarbij – wat niet zo veel voorkomt als je wel zou denken – ook een specialist met de vormgeving van het binnenwerk bezig is geweest: Bart van den Tooren. Dat heeft geresulteerd in een zeer aantrekkelijke bladspiegel, een steunkleur in de belettering, mooi aflopende illustraties, een rustig en toch stevig geïllustreerd boek. Caspar Janssen interviewt een keur aan biologen en andere kenners van onze dieren. Van ‘de gewone tuinslak’ tot de ‘Kempense heidelibel’, en van ‘de wilde kat’ tot ‘de bruine rat’. De specialisten worden sprekend opgevoerd. De plaatjes zijn mooi gedetailleerd kleurendruk. Een heel fijn dierenboek, door Volkskrant-publicist Janssen.

De Burcht van Cynan Jones is volgens The Times: ‘een fantastische roman… Er zijn echo’s van Ted Hughes, Cormac McCarthy en Ernest Hemingway. Je kunt het lezen als poëzie, waarbij je de woorden in je hoofd laat rondgaan tot de verborgen patronen van de diepere betekenis naar boven komen.’

Een roman met minstens vijf witregels op elke bladzijde. Bijna elke alinea begint met een lidwoord of een persoonlijk voornaamwoord, naar aanleiding waarvan je de wat hypnotiserende verteltrant al wel kunt raden. Literair Nederland schreef nog niet eerder over Cynan Jones, een recensie volgt dus snel.

Carel Peeters is een van de langst publicerende critici van Nederland, sinds 1973 immers al verbonden aan Vrij Nederland. Zojuist verscheen zijn zestiende boek bij uitgeverij De Harmonie. Een veelzijdig man, Peeters, hij schreef boeken over onderwerpen variërend van van Lewis Caroll tot Massacultuur en nu deze verzameling essays over de paradox: ‘Menselijke machines, collectief individualisme, de vloeibare samenleving, de conservatieve rebel en echte imitaties: waarom kunnen persoonlijke, culturele en maatschappelijke fenomenen vaak alleen maar worden omschreven in de vorm van een paradox?

 De cultuur van het paradoxale laat Carel Peeters zien dat een complexe werkelijkheid tot vruchtbare (en soms onvruchtbare) tegenstellingen leidt.

Hij illustreert zijn visie met essays over de ideeën van oude en nieuwe denkers als Patricia de Martelaere, Gerrit Komrij, Frans Kellendonk, Menno ter Braak, Erasmus, Isaiah Berlin, Susan Sontag, Rousseau, John Gray en Slavoj Žižek.

Een ‘flexibel absolutist’ noemt Peeters bijvoorbeeld Michael Zeeman in een fraai essay in dit boek. Twee woorden die inderdaad veel meer en adequater tonen wie Zeeman was dan in twee woorden normaliter past.