Column

In de twee jaar dat ik op deze plek een column schreef, heb ik maar een enkele keer over het schrijven zelf geschreven. Raar, als je bedenkt dat het een onderwerp is dat mij bovenmatig interesseert.

Soms freewheel ik blind mijn dagen door, denk dat ik alles wel zo’n beetje weet, van het leven, mezelf, de samenleving, hoe we ons verhouden moeten enzo. Tot zich iets voordoet waardoor ik geactiveerd wordt.

Ik hou niet van elektrische apparaten. Ze doen bij mij nooit wat ze moeten doen, alsof er een vloek op rust. Ik heb dan ook geen vaatwasser, geen wasdroger of smartphone.

Ik kroop in bed met een verzameling fictieve magazines, Papieren Helden. Te openen met een muisklik. Wat ik toen in handen had, (kan het zijn dat we zover zijn gekomen dat een digitaal blad zich in onze geest verenigd met een papieren editie?) was een prachtig vormgegeven website met verhalen, in proza en poëzie.

Maandag was ik met mijn jongere broer onderweg. We bevonden ons midden in een op handen zijnd overlijden van de broer net boven mij. Die van de stille wateren, diepe gronden, waar altijd wat mee te lachen viel, binnenpretjes, breeduit lachend, glimlachend.

Het sedumdak helt licht omhoog, je zou je op een alm kunnen wanen.  Ik ben op mijn knieën het dak aan het wieden, trek voornamelijk vogelmuur en ereprijs uit. De vetplantjes veren onder mijn gewicht.