Recensie door Dehairs
Hokwerda’s kind van Oek de Jong is een vuistdikke terugkeer naar het naturalisme. ‘Die avond wierp Hokwerda keer op keer zijn dochtertje over de rietkraag in de Ee.’
Recensie door Dehairs
Hokwerda’s kind van Oek de Jong is een vuistdikke terugkeer naar het naturalisme. ‘Die avond wierp Hokwerda keer op keer zijn dochtertje over de rietkraag in de Ee.’
De grote verandering. De omslag. Het leven ontmoeten. Zoveel over geschreven, zoveel over gezongen en zo vaak al beleefd. Met ‘Het Stille Kind’ als compagnon, het terras en een biertje, en dan mijmerend de mensenmassa bekijken.
Recensie door Thomas Mölhman
In de 45 gedichten uit de bundel De Grote Vakantie neemt dichter, schrijver, beeldend kunstenaar, fotograaf, zanger F. Starik zijn lezer mee op een persoonlijke gang langs vakantieadressen als de camping, de volkstuin, de stadswoning, het platteland en het graf.
Ter ere van het 25-jarig dichterschap van Jean Pierre Rawie verscheen in april van dit jaar een bundeling van diens werk onder de noemer Verzamelde verzen. Verzamelde verzen bevat de bundels Het meisje en de dood, Intensive Care, Kwade trouw, Woelig stof, Onmogelijk geluk, Geleende tijd als ook een aantal Liederen in opdracht en Vertalingen.
Haruki Murakami, Spoetnikliefde, geschreven door Elisabeth, lid sinds 18 juni 2003
Spoetnikliefde draait om drie mensen: de ikfiguur, K., leraar; Sumire, een naïeve jonge vrouw die haar studie heeft afgebroken en schrijfster wil worden;
“Mijn broer Cham verdronk terwijl ik lag te slapen. Dat gebeurde voor de grote vakantie. Na weken van storm en regen was het de eerste mooie zomerdag. Ik was twaalf, hij zeventien.
Sommige oeuvres leer je in retrospectief kennen. Een uitgever durft het aan een boek van een in Nederland onbekende italiaan te laten vertalen, en kiest het meest bekroonde. Dat boek blijkt aan te slaan en de uitgever meent dat er een markt is en probeert er nog maar een, de op twee na bekendste misschien, en dan gaat het voort, op naar het debuut.
Twee mannen ontmoeten elkaar in een Finse schuur en die ontmoeting verandert hun leven. De twee mannen staan beide op het punt om zelfmoord te plegen en door een bizarre draai van het lot kiezen ze allebei dezelfde schuur uit: de één om zich te verhangen, de ander om zich een kogel door het hoofd te schieten.
Recensie van Martien, lid sinds 29 juni 2003
Dit is een prachtige roman over een vluchteling uit Birma die in een Thais vluchtelingenkamp terecht komt. Het boek is geschreven op verzoek van de Stichting Vluchteling.
Recensie van Gakreel, lid sinds 13 mei 2004
Bernard Schlink: “Der Vorleser“ uitgave van “Diogenes Taschenbuch” 1997 heb ik gelezen in april 2004. Op de omslag staat een detail van een schilderij van Ernst Ludwig Kirchner Nollendorfplatz uit 1912, dat een kruispunt in een stad weergeeft waar van alle vier de kanten trams aankomen..
Notulen van Herman Franke wordt aangeprezen als een proeve van zijn meesterschap op de korte baan. “Met hooguit vierhonderd woorden opent hij emotionele vergezichten en afgronden, soms absurdistisch maar meestal ook zeer herkenbaar”, aldus de uitgever.
recensie door KEV, lid sinds 23-12-2003
Het is ongelooflijk dat het werk van Andreas Burnier zo uit de aandacht verdwenen is. “De trein naar Tarascon” wordt door Cyriel Offermans een religieuze keukenmeidenroman genoemd.
Tja, P.G. ‘Plum’ Wodehouse (1881-1975), wat moet je daar nou mee? Zit er nog iemand, behalve de trouwe leden van de P.G. Wodehouse Society, op een vertaling van diens werk te wachten? Uitgeverij IJzer denkt in ieder geval van wel.