Recensies

Doeschka Meijsing stierf begin 2012 voor zij haar verhalenbundel Het kauwgomkind kon voltooien. In mei 2012 verscheen de bundel met de door haar geselecteerde verhalen postuum. Het kauwgomkind geeft een goede dwarsdoorsnede van Meijsings werk, beginnend met I’ve got a bird that whistles, I’ve got bird that sings, het verhaal waarmee zij in 1969 debuteerde in een literair tijdschrift en eindigend met het onvoltooid gebleven Het kauwgomkind.

Het lezen van een briefwisseling bezorgt je als lezer al snel een wat ongemakkelijk gevoel. Je voelt je een beetje een voyeur, want je leest ten slotte informatie die in eerste instantie helemaal niet voor jouw ogen bestemd was.

De lezer wordt ondergedompeld in dit verhaal. Al na een paar bladzijden bestaat de wereld om je heen niet meer en leef je mee met Nyoman Darma Koesoema, een van oorsprong Balinese edelman die zoals later in het boek zal blijken in Amsterdam wordt misvormd tot Christiaan Darma.

De mythische oom is alweer het veertiende werk van Mariët Meester (1958). In haar werk maakt ze vaak gebruik van haar eigen ervaringen, maar dit werk is volledig autobiografisch.

Recensie door Priscilla Versteegh

Als je veertien bent scheiden je ouders en opeens sta je op jezelf. Je wereld wordt op zijn kop gezet. En dan niet vooral door je ouders, maar door die jongen die opeens de tuin komt doen.

Een 18e-eeuwse Russische edelman schijnt te hebben gezegd: ‘Despotisme getemperd door sluipmoord, dat is onze Magna Charta’. Voor het huidige Rusland dient deze bon mot aangepast te worden, tot ‘autoritarisme gedempt door volkswoede’.