Recensies

‘Hoewel geschreven door een politicus, is het geen politiek boek geworden.’ Dat vindt Harry van Bommel, de samensteller van deze bundel Surinaamse portretten én actief politicus in de Tweede Kamer voor de SP.

‘Als het leven geen zin heeft, dan máákt het maar zin, godverdomme!’ (Gumbah)

Het nieuwste boek van Arjaan van Nimwegen speelt zich af in het Jekerdal iets ten zuiden van Maastricht waar de Waalse kunstenaar, filosoof, paleontoloog en vredesactivist Robert Garcet in de jaren ‘80 en ’90 van de vorige eeuw gedurende vijftien jaar gebouwd heeft aan een vuurstenen toren.

In een beeldroman vertelt de auteur een verhaal, met behulp van tekst en afbeeldingen. De verhouding daartussen ligt niet vast. Er zijn schrijvers die veel tekst gebruiken. Dick Matena heeft zelfs romans van Elsschot, Wolkers, Reve en Thijssen verstript, waarbij hij de complete tekst overgenomen heeft.

Walter van den Berg (1970) biedt met zijn roman Schuld een mannelijk perspectief op de maatschappij. Dat is opvallend in een boekenwereld waarin vrouwen een steeds groter segment van het lezerspubliek vormen.

Een club, daar hoor je bij, of daar hoor je niet bij. Of het is een ‘Club’ met een hoofdletter en dan mag je erin, of je mag er niet in.

Het aantal gedichtenbundels dat per jaar verschijnt lijkt overzichtelijk en het aantal debuten in deze categorie zeker. Toch ontsnapt er af en toe een debuutbundel aan de aandacht; Heidi Korens, Gedachten over een mogelijk einde bijvoorbeeld, heeft bijvoorbeeld op weinig aandacht kunnen rekenen.