Recensies

Mensen zonder uitstraling zijn verschrikkelijke mensen. Ze zijn nog erger dan lelijke mensen. Dat vindt althans de moeder van de hoofdpersoon uit Jente Posthuma’s romandebuut. Het gaat er volgens deze moeder om dat je jezelf uitdrukt in de wereld.

Ondanks dat er de afgelopen jaren geen gebrek was aan schrijnende politieke, maatschappelijke en economische problemen, is het Nederlandstalige poëzielandschap in die tijd niet overspoeld door een golf van jonge, geëngageerde dichters.

Vallende kastanjes en overal eikels en beukenootjes, op de grond en aan de bomen. Voor het vierde jaar in successie beleven de Nederlandse beuken en eiken een ‘mastjaar’: overvloedige productie van zaad.

Nina Roos (1981) tekent en schrijft poëzie en verhalen. Recent verscheen haar eerste roman, Drie dagen, waarin ze drie dagen lang drie mensen volgt: Vincent, de directeur van Vochtwerking Compleet, zijn vrouw Isabeau en zijn broer Mart.

In 1978 debuteerde Elly de Waard met haar bundel Afstand, waarin zij een eigen stem liet klinken dwars tegen het geluid van de Vijftigers in. Zij pleitte voor een meer lyrische poëzie, waarin op directe wijze uitdrukking werd gegeven aan emoties en gevoelens.

Tadashi Omura, rechtsgeleerde uit Tokyo, vertelt over het legpuzzelfanatisme van zijn vader, met name diens voorliefde voor himitsu-e-puzzels. Deze zijn zo geraffineerd dat je ze op oneindig veel manieren kunt oplossen, zelfs als de oplossingen tegenstrijdig lijken.