Recensies

Goede schrijvers hebben genoeg aan honderdvijftig  boekpagina’s bewijst Justine le Clerq in haar derde boek, Krimp geheten. De schrijfster heeft zelf een jeugd vol drugs en geweld achter de rug en put daar gretig uit bij het vertellen van het verhaal van Lina.

Wie heeft eigenlijk ooit bedacht dat de roman het hoogste literaire genre is? Waarom moet het hele prijzencircus daarrond draaien en worden poëzie, essays en verhalen stiefmoederlijk behandeld? Aan Joubert Pignon, die met zijn ultrakorte verhalen van soms maar enkele regels of hooguit een paar bladzijden zeker een uitzonderingspositie bekleedt in de Nederlandstalige literatuur, zal het alleszins niet liggen.

De Colombiaanse schrijver Juan Gabriel Vásquez kan niet bepaald bogen op een enthousiaste ontvangst door de Nederlandse literatuurkritiek. Enkele jaren geleden liet Maarten Steenmeijer in de Volkskrant 1* noteren bij De reputaties, een voortreffelijke roman over een spotprenttekenaar in Bogota.

Sherko Fatah is in 1964 geboren, in voormalig Oost-Berlijn, uit een Duitse moeder en een Irakese vader. In 1975 emigreerde het gezin naar West-Duitsland. Dit is Fatah’s derde roman die in het Nederlands is vertaald.

Weet je wat nog beter is? Nog beter dan vredig sterven? (..) Niet sterven, kleine Liz, dat is veel beter.
Elisabeth Stuart is in 1648 haar laatste illusies kwijt.

In De oppermachtigen (2017) van de Frans-Tunesische auteur Hédi Kaddour raken twee jonge mensen in de Maghreb begeesterd om hun eigen positie te herzien als er een Amerikaanse filmploeg neerstrijkt in hun fictieve stadje Nahbès.