Recensies

In dit somber stemmende boek, getiteld Wat we weten, doet Umbgrove een verwoede poging om het Nederlands asielbeleid te doorgronden en te begrijpen; hij gaat op zoek naar de grondslagen van het asielbeleid.

Kunt u het zich voorstellen, een auteur op wiens geboortedag overal in het land de vlag wordt gehesen? Welnu, in Finland hangen ze elk jaar op 10 oktober de witte vlag met het blauwe kruis uit ter ere van schrijver des vaderlands Aleksis Kivi (1834-1872).

De toon lijkt meteen gezet in de proloog: Het is ironisch te noemen dat het beeld van een zo essentieel deel van onze geschiedenis grotendeels wordt bepaald door een boek dat geen enkele poging doet om een evenwichtig beeld te schetsen.

Er is een geestig gedicht van Willem Wilmink waarin hij overtuigend de kennelijke coïncidentie aantoont tussen namen van dichters en het karakteristieke van hun werk: ‘Van Deel op de details gericht […] en geen puntiger dan Stip’.

Als op 12 september 1985 even na tienen zijn moeder de telefoon opneemt om te vernemen dat haar dochter Marta waarschijnlijk behoort tot de slachtoffers van het grote treinongeluk van de vorige avond, zit João op de grond in de huiskamer met zijn Apachefort te spelen, in gespannen afwachting van de aanval van de wrede indianenhoofdman Cochise op het fort dat manmoedig verdedigd wordt door kapitein Kirby en zijn makkers.

Vervelend als je trein vertraging oploopt door een zogenaamde ‘aanrijding met een persoon’. Als (mede)mens doet die persoon er verder niet toe. Hij of zij is een onbekende van wie je aanneemt dat er in zijn leven iets mis is gegaan.