Column

Lang voordat Gummbah de daad wel bij het woord voegde en kwam met Net niet verschenen boeken ontstond al wandelend in onze hoofden het idee voor een tentoonstelling.

Het is natuurlijk dom om zonder na te denken mee te klappen met het Concertgebouwpubliek na het extatische, derde deel van de zesde symfonie van Tsjaikovski, terwijl je donders goed weet dat er nog een langzaam vierde deel volgt.

Er was eens een schrijfster – ik zal haar naam niet noemen, maar vorige week kwam ze voorbij op Schrijven is scheuren, de scheurkalender die dit jaar bij ons thuis als winnaar uit de bus gekomen is –

Een tamelijk jonge dichter en kunstcriticus berichtte me dat hij Rebecca Solnit ging lezen. Hij hastagde er YOLO bij. ‘Goed zo,’ schreef ik terug. ‘We hebben meer mannelijke feministen nodig!’ Maar inmiddels was de dichter een paar uur op streek met het lezen van Solnit en moest hij concluderen dat hij wel een feminist was, maar dat hij Solnit drammerig vond.

‘Het hoort natuurlijk toch bij mijn werk, omdat het in die tijd niet lukte met fictie.’ Dat hoorde ik Mensje van Keulen vorige week halverwege een gesprek met Marcel Möring over Neerslag van een huwelijk: dagboek 1977 –

Zelfs hij, die alle muziek
bij naam en toenaam kende,
wist niet wie zongen,
noch de componist.