Column
-
Inge Meijer
De faxen van Mizee
Verwarde geesten hebben baat bij goede literatuur. Liever geen therapeutische boeken of levenslessenliteratuur. Beter een oprechte stem die zichzelf niet spaart, zoals in het tweedelige ‘Faxen aan Ger’ van Nicolien Mizee, daar leer je wat van. Dikke boekwerken met ‘verslavend proza’ – vermeld de achterflap – wat gewoon waar is. Met het eerste deel De…
-
Liliane Waanders
Heraklion, een in de tijd gestolde stad
Megálo Kástro in naam: een onneembare vesting Met deze zin begint een van de scènes in mijn monoloog Er zijn. Toen ik er geboren werd, had Megálo Kástro – Grote Vesting – de muren die in die naam besloten liggen niet meer nodig. Arabieren, Byzantijnen, Venetianen en Turken hielden er in de loop van de…
-
Els van Swol
Een mysterie
Op een zomerse woensdag ging ik naar het lunchpauzeconcert in het Amsterdamse Concertgebouw, waar het Koninklijk Concertgebouworkest onder leiding van Daniele Gatti samen met sopraan Eva-Maria Westbroek het slotgezang van Brünnhilde (uit de Götterdämmerung) van Wagner uitvoerde. De recensent van dagblad Trouw schreef na het concert van diezelfde avond, dat het ‘”Schlussgesang”, dat ze hier…
-
Door Gerda Blees
Bij de tempelpoort
Het waren de weken dat de brieven van het Letterenfonds verstuurd zouden worden en al mijn jonge schrijvende collega’s nagelbijtend bij de brievenbus zaten te wachten, behalve S., die niet wist dat het fonds via de post communiceerde. ‘Een brief,’ sms’te ze, ‘dat meen je niet. Zit ik voor niks de hele tijd mijn telefoon…
-
Inge Meijer
Hoe verdwaal je
Ik was in Den Haag en haalde op de fiets het jongste zoontje van mijn dochter van school. De school lag in de buurt van de Gerrit Kasteinstraat, ik kwam vanuit Mariahoeve. Ik peddelde vrolijk over de fietspaden, stak de juiste kruispunten over en nam de goede afslagen. Tot ik ergens de verkeerde nam. De…
-
Liliane Waanders
Miskend talent
Dat De blinde uil van Sadegh Hedayat een (Perzisch) meesterwerk is, heeft niet iedereen tijdens het lezen onmiddellijk in de gaten. Sommige lezers geloven domweg niet wat ze lezen (of kunnen zich er niets bij voorstellen), andere vinden het verhaal te zwart en zwaarmoedig om ervan te genieten. Lezers die na eerste lezing nog niet…
-
Els van Swol
Pars pro toto
Jaren geleden nam ik deel aan een excursie naar het Müllerorgel van de Grote- of St. Bavokerk te Haarlem. Die excursies zijn er nog steeds op de laatste zaterdagmiddag van de zomermaanden. Tijdens zo’n excursie sta je terzijde van de organist die vanaf de orgelbank van alles laat horen, en daar uitleg bij geeft. Zoals…
-
Marijn Sikken
Het raadsel, de vrouw
De storm over het boekenweekthema, en de voor de jaarlijkse geschenken gekozen schrijvers is nog maar net gaan liggen – hoewel iemand die duidelijk niet aan woorden genoeg heeft het nodig vond de CPNB te bekladden – en ik lees Hokwerda’s kind van Oek de Jong. Ook ik heb een mening over De moeder, de…
-
Inge Meijer
Vrachtwagens vol grind
Nederland was anders geworden. Zeven jaar waren we er weg geweest. De overgang vanuit midden Portugal met zijn bergen, ruwe begroeiingen en weidse uitzichten naar met grind en tegels belegde tuinen. Naar het midden van Nederland waar achter de ramen van drie op de vijf huizen een eenheid van twee identieke objecten in de vensterbanken…
-
Door Gerda Blees
Eierstokken
Op een koude junizondagmiddag las C. Buddingh’-prijswinnaar Radna Fabias op een podium in een park een gedicht over eierstokken voor. In het gedicht draagt een ik-persoon haar vruchtbaarheid ten grave. Thuis las ik het nog eens na: ‘omdat ik van mijn moeder houd bezweer ik de herhaling vanuit mijn afgeklemde eierstokken’. En hoewel ik wist…
-
Liliane Waanders
Gesproken woorden en orale verhalen
Het woord dat er in den beginne was, was een gesproken woord. Geen wonder dus dat de literatuur van het eerste uur orale literatuur was. Verhalen die van mond tot mond gingen, in de vergetelheid raakten en plaatsmaakten voor nieuwe die op den duur ook weer verdwenen. Naar die literaire oervorm wordt vaak verwezen als…
-
Els van Swol
Bewaarde klanken
Om het inoperabel tekort van gebaren die onvoltooid en gedachten die verzwegen blijven om alles wat nooit kan worden prijsgegeven beroep ik me op het gedicht als machteloos tegengewicht. Dit zijn regels van Ellen Warmond (uit: ‘Excuus’, Proeftuin, 1953) die soms worden gestuurd als troost na het overlijden van een naaste.
