Column

Mijn lerares Engelse literatuur nam haar taakomschrijving wel heel erg letterlijk: nooit sloop er een dichter in haar lessen die niet uit Engeland kwam. Geen Amerikanen zoals Walt Whitman, geen Ezra Pound.

Tijdens het lezen van Het jubileum van Andrea Bajani, voelde ik dezelfde verstilling en eenzaamheid als in Het hoogste goed waarin een jongen zijn verdriet als een trouwe hond altijd bij zich weet.

Er zijn mensen die het verlangen hebben een plaats te bezoeken waarover zij lezen in een boek. Die reishonger ken ik ook. Als jongeman las ik de roman Waterland van de toen nog vrij onbekende auteur Graham Swift.

In het voorjaar waren de twee kauwtjes weer begonnen met het bouwen van hun nest onder de dakpannen. Elke ochtend werd ik al heel vroeg wakker van het geklop, getimmer, gebonk en gescharrel in de dakgoot.

Ik geloof graag dat iets echt gebeurd is, zelfs als dat niet zo is. Daar is niet veel voor nodig, als het verhaal maar goed is. De huishoudelijke hulp in Huiswerk van Marja Pruis bestaat gewoon echt.

In ons dorp hebben we ongeveer vierentwintig kappers, vier grote supermarkten, vijf snackbars en zelfs een reptielenwinkel, maar geen boekhandel. Ja, de Bruna, maar die telt niet echt mee, vind ik.