Wie wel eens op een regenachtige novembermiddag door Parijs heeft gekuierd weet dat de stad niet per definitie pracht en praal is. De haussmanniens lijken dan vooral hoog, grijs en zelfs een beetje intimiderend. In het boek Trocadéro vertelt John-Alexander Janssen het verhaal van de Nederlandse Julian, recent afgestudeerd jurist, die heeft gesolliciteerd als rechter. In afwachting van de afronding van die procedure gaat hij een paar maanden naar Parijs om wat vakken te volgen. Niet voor niets laat Janssen zijn hoofdpersoon in het najaar, als het weer steeds druileriger en duisterder wordt, naar Parijs vertrekken. Ook de terroristische aanslagen van 2015 en 2016 verwerkt hij in het verhaal, alsof hij wil zeggen dat Parijs daarmee voor altijd een grimmiger stad is geworden.
Maar niet alleen de passages die zich in Parijs afspelen hebben iets onheilspellends, ook in Den Haag, waar de lezer Julian volgt terwijl hij op weg is naar zijn laatste sollicitatiegesprek, lijkt er al iets mis te gaan: ‘Achter zijn ogen school alertheid. De tram tingelde en vertraagde. “Korte Voorhout”, klonk het. Een schokje ging door zijn buik. Hij opende zijn ogen. Was het gesprek wel vandaag? Had hij zich niet op de een of andere manier vergist? Hij pakte zijn telefoon uit zijn broekzak en bekeek de datum: 5 september 2014. Met een lichte schaamte stak hij het toestel weer weg. Maar met sommige dingen kon je geen risico nemen. Soms was een vergissing onvergeeflijk.’
Julian lijkt daarmee een wat neurotische jongen die zijn zaakjes niettemin goed voor elkaar heeft. Hij zou vermoedelijk ook eindeloos dubbelchecken of hij zijn paspoort wel bij zich heeft als hij zou vliegen, terwijl hij weet dat het reisdocument in het voorvak van zijn tas zit. Maar toch lijkt ook hij een duisterder kant te hebben en het nodige te verbergen.
Ook de achtergrond van één van Julians Parijse vrienden, van wie onduidelijk is of hij studeert, is aanvankelijk een mysterie. Hij is bijzonder rijk en legt Julian, die hij nog maar net kent, in de watten. Deze Danto, ook een Nederlander, lijkt zich voornamelijk op te dringen aan Julian zodra hij te weten komt dat Julian rechter wil worden. Daarnaast is hij een idealist, en is hij bezig met het organiseren van een groot feest voor alle lagen van de bevolking in Parijs, om hen met elkaar verbinden. Hij troont Julian mee naar de buitenwijken, hoewel die er eigenlijk helemaal niets mee te maken wil hebben. Toch is Danto zo dwingend en overtuigend dat Julian niet anders kan dan zijn vriend helpen.
Het verhaal ontwikkelt zich verder met een soort onheilspellende ondertoon, waarbij de terroristische dreiging nog kan worden opgeteld. Lang blijft ook onduidelijk waar het verhaal precies toe leidt, wat de sfeer – voor Julian, niet voor de lezer – des te onplezieriger maakt. Janssen doet uiteindelijk wel uit de doeken hoe de vork in de steel zit, met de aanslag op Charlie Hebdo op de achtergrond, maar laat daarbij net voldoende aan de verbeelding van de lezer over en weet daarmee de roman spannend te houden. Bij elke zin bekruipt de lezer het gevoel dat er iets naars staat te gebeuren. Elke op het eerste oog normale gebeurtenis of handeling, geeft hij daarmee iets akeligs mee. Al met al schreef Janssen met Trocadéro een mooi portret van de duistere kanten van de lichtstad die, inderdaad, sinds de terroristische aanslagen voor altijd is veranderd.
