• Oogst week 2 – 2026

    Moed, deemoed

    Een drijvend terras in the Donau, twee vriendinnen die met elkaar in gesprek zijn. Een van de twee, Marija wil de verschillen tussen haar ouders, beiden van Servische afkomst, uit de doeken doen om zo de nauwe Nederlandse blik op Serviërs in Nederland te verruimen. Schrijven, wil ze, over de wereld van haar jeugd. Haar vader stamde af van vechters die voor de Turken vluchtten. Naar het Dinaragebergte in Montenegro en verder, verder, richting Bosnië en Kroatië. Haar moeder stamt af van boeren die overleefden door te verdragen, zich vasthoudend aan tradities van nederigheid en dienstbaarheid. Wat als die beide werelden onder je huid zijn gaan zitten?

    Gordana Grbavci (1965-2024) groeide op in het voormalige Joegoslavïe en vluchtte tijdens de Balkanoorlog samen met haar gezin naar Nederland. Moed, deemoed schreef ze in het Nederlands, haar nieuwe taal. Helaas overleed ze, net na het schrijven van haar boek, bij een ongeluk tijdens haar vakantie. Ze werd 59 jaar.

    Moed, deemoed
    Auteur: Gordana Grbavdi
    Uitgeverij: De kleine Uil

    De kolonie

    In de zomer van 1979 reist meneer Lloyd, een Engelse schilder, naar een eilandje voor de westkust van Ierland. Zonder het te merken wordt hij gevolgd door Jean-Pierre Masson, een Fransman die al jaren op het eiland komt en de taal van de bewoners bestudeert. Deze Fransman is fel gekant tegen eilandbezoekers. Hij wil het isolement van de bewoners en daarmee hun taal beschermen. De bewoners zelf hebben echter zo hun eigen ideeën over wat zij belangrijk vinden en wat zij van het leven verlangen. Het verhaal speelt tegen de achtergrond van The Troubles, het Noord-Ierse conflict, en de aanslagen van de IRA die daar onderdeel van waren.

    Audrey Magee is een Ierse romanschrijver en journalist. Ze studeerde Duits en Frans aan het University College Dublin en journalistiek aan de Dublin City University. Ze werkte twaalf jaar lang als journalist en schreef voor, onder andere, The Times, The Irish Times, The Observer en The Guardian. Haar eerste roman, The Undertaking, stond op meerdere shortlists en werd genomineerd voor meerdere prijzen. Haar tweede roman, De kolonie, stond op de longlist van de Booker Prize en op de shortlist van de Orwell Prize.

    De kolonie
    Auteur: Audrey Magee
    Uitgeverij: Oevers

    Ontaard

    Het is 1925 en na tien jaar lang hard werken beseft Roelof dat het hem in het Drentse veen niet zal lukken zijn droom waar te maken: een eigen stukje land. Daarom schraapt hij zijn laatste geld bij elkaar, neemt hij afscheid van iedereen die hij kent, inclusief zijn verloofde en stapt in Rotterdam op de boot naar Canada.

    In 2025, precies honderd jaar later, heeft Roelofs achterkleindochter in heel haar leven nog nooit iets avontuurlijks gedaan. Dat verandert als ze de brieven van haar overgrootmoeder vindt. Wat is er met Roelof gebeurd? Waarom is hij spoorloos verdwenen in Canada? Ze pakt wat spullen bij elkaar, neemt afscheid van familie en vrienden en maakt de reis die Roelof ooit heeft gemaakt. Honderd jaar later, op zoek naar het verhaal van haar voorvader.

    Marion Bruinenberg (1989) is schrijver, journalist, zelfstandig redacteur en vertaler. Ze studeerde Rechtsgeleerdheid, Nederlandse Taal en Cultuur en Journalistiek en ging naar de Schrijversvakschool in Amsterdam. Ze heeft als redacteur bij de Volkskrant gewerkt en als stagiair, bureauredacteur en acquirerend redacteur bij verschillende uitgeverijen. Haar debuut, Nieuweling, kwam uit in 2022. Ontaard is haar tweede roman.

    Ontaard
    Auteur: Marion Bruinenberg
    Uitgeverij: Querido
  • Geen verband gevonden

    Geen verband gevonden

    De verhalenbundel Viva L’Italia waarmee Van der Sluis debuteert is een merkwaardig boekje. Het bevat 20 korte verhalen die zich ieder afspelen in één van de 20 regio’s van Italië en die bijna allemaal eindigen met een misdaad.

    Van der Sluis is verbonden aan het literaire weblog TZUM waar hij de inleiding op zijn boek heeft gepubliceerd (en niet in de bundel zelf). Daar lezen we wat zijn bedoeling met deze bundel is. Hij schetst onder meer de verschillen tussen het romantische beeld dat vooral buitenlanders van Italië hebben –zon, cultuur, lekker eten, goede wijn, hartelijkheid, e.d. kortom la dolce vita- en het andere beeld van Italië: corruptie, de maffia, de bureaucratie, de schaamteloze lelijkheid van de stedelijke periferie, e.d. Dat gezegd hebbende, wil Van der Sluis in elk verhaal ‘het eigene van de verschillende regio’s tot uiting laten komen, ‘het onbekende, het perifere en soms duistere.’ En omdat de passie en warmbloedigheid toeneemt naarmate je zuidelijker komt, zijn misdaad en de dood dichtbij.’ Om die reden eindigt elk verhaal met een misdaad.
    Dat nu is merkwaardig wanneer je het eigene van een regio wilt benadrukken, alsof iedere regio zijn eigen misdaad kent. Bijna alle moorden spelen zich af in de relationele sfeer en staan min of meer los van de plaats delict.

    Na lezing van de bundel moet je concluderen dat Van der Sluis zijn ambitie niet waarmaakt. Noch het eigene van de diverse regio’s komt uit de verf, noch lezen de verhalen als misdaadverhalen. Sterker: de misdaad, meestal een moord, blijkt vaak als een verrassing aan het slot van het verhaal gepleegd en is niet altijd in verband te brengen met wat er aan vooraf ging. Er zitten ook verhalen bij waarvan de afloop niet direct duidelijk is, zoals ‘Ongehoorzaamheid in Veneto’. Dat verhaal speelt zich af in een klooster in Venetië waar de zusters krampachtig proberen de boze buitenwereld buiten de kloostermuren te houden. Maar dan moeten ze een groepje doofstomme jongeren, uit een instituut bij Verona, dat zich aan losbandigheid heeft overgegeven, op het rechte pad brengen. Uiteindelijk wordt dit kwaad, op verzoek van de pater van het instituut, opgelost in de lagune van Venetië…
    Het verhaal over ‘Le Marche’ gaat over twee IKEA medewerkers waarvan er een wordt ontslagen. Uit frustratie stelen ze een auto waarbij de eigenaar door de een wordt vermoord en zijn vrouw, ‘nadat ze genoeg van haar hadden’, door de ander wordt vermoord. Dit verhaal is niet specifiek voor Le Marche behalve dan misschien dat het Joegoslaven (bestaan die dan nog?) zijn en er een veerbootverbinding vanuit Ancona naar Kroatië bestaat. Van der Sluis legt evenmin een verband tussen deze autodieven en het eigene van de streek. Eigenlijk geldt dat voor alle verhalen in deze bundel.

    Hoewel Van der Sluis een goede pen heeft en een vlotte stijl, doet deze bundel nogal gekunsteld aan.