• Hoe recht in de leer kan je zijn?

    Hoe recht in de leer kan je zijn?

    Mulder voelt zich oud en onzeker na een beroerte. Hij ontmoet zijn oude verzetsvriend Donald die hem aanspreekt met zijn naam van toen: Marten. Samen zijn ze lid geweest van Fraternité, een geheime anti-Apartheidsorganisatie. Donald nodigt hem uit om naar Zuid-Afrika te komen om een paar tochten, ‘sentimental journeys’, te maken. ‘Om herinneringen op te delven, hoe bezwaarlijk ook.’

    Zo die herinneringen al bezwaarlijk zijn, de realiteit in het huidige Zuid-Afrika blijkt bepaald niet rooskleurig, en in het geheel niet conform de idealen die de vrienden eertijds koesterden.

    Mulder wil niet logeren in het grote, goed beveiligde en comfortabele huis van zijn vriend. Daarom huurt hij een afgeleefd, eenvoudig zomerhuis: ‘zonder luxe woont u veiliger’. De troosteloosheid druipt vervolgens van de eerste pagina’s af. Zijn huisje is een vieze bouwval, het dorp is arm en verloederd, de zwarte jeugd is verslaafd aan de tik en daardoor crimineel en de blanke bevolking leeft in angst en achter dikke muren en sloten. En Mulder is naïef. Hij gaat niet in op het aanbod van Donald om met de auto naar het naburige Distriksdorp te rijden om inkopen te doen. Hij gaat liever naar de winkeltjes waar de bevolking zelf ook koopt. ‘Hij stond erop alles zelf te ontdekken.’
    Binnen no time is hij verdwaald en komt hij terecht in een krottenwijk, wordt hij belaagd door een groepje bedelende kinderen en loopt hij een nare wond op als gevolg van een hondenbeet.

    Met maar weinig woorden weet Van Dis de huidige situatie in Zuid-Afrika te schetsen. Het is geen hoopgevend beeld dat je krijgt. ‘[…] de vissers dronken in de haven – hun boten voor lijk op de helling – en de vrouwen klagend, en de dochters barende, en de stropers met de prikstok omhoog, en de blanken achter hun muren, en de tikkoppe die speling zochten in hun hel.
    Was dit waar ze in Parijs van droomden? Waarom had Donald zijn hoop tot een duinpan teruggebracht?’ (p. 92)

    Pas na een tijdje krijg je door dat het verhaal in Tikkop een kapstok is. Waar het om draait is de liefde voor een land. En om gezamenlijke idealen, al hebben die dan een verschillende oorsprong. Want dat de drijfveer achter Marten’s lidmaatschap van de verzetsbeweging een totaal andere was dan die van Donald wordt allengs duidelijker. Ook in hun houding en gedrag in de huidige situatie verschillen de beiden vrienden. Mulder lijkt socialer maar is naïef, Donald is door schade en schande wijzer geworden maar hij boet uiteindelijk in als de werkelijkheid hem inhaalt.

    Ligt de nadruk in het eerste deel van het boek vooral op Mulder, gaandeweg de roman verschuift die naar Donald. Hij worstelt nog steeds. Met zichzelf, met de keuzes die hij gemaakt heeft, met zijn achtergrond en opvoeding en met zijn omgeving. Dat dat ingewikkeld is, wordt duidelijker naarmate je meer over hem te weten komt. Donald blijkt de zoon van een invloedrijke ‘apartheidsideoloog’.
    In een van hun laatste gesprekken is Mulder vlijmscherp: ‘[…] In Parijs was je het strengst van allemaal, altijd gespitst op verraad, omdat je jezelf wantrouwde. Je wou niet als je vader worden, maar hij zit wel in je. En je wou je losmaken van die Afrikanerkliek, die zit ook in je. En die klote Apartheid zit in je, zoals bij iedereen van jouw generatie die in dit zieke land is opgegroeid. Toch stond je je voor op de zuiverste motieven. Analyses, geen sentiment. Geloof je het zelf? Je bent net zo zwak als ik. […]’ (p. 200).
    Het boek zit vol met dit soort rake dialogen.

    Boeiend is de manier waarop de oude vriendschap zich opnieuw ontwikkelt. Twijfelde Mulder in het begin nog wel eens aan het contact dat hij had met Donald, uit hun gesprekken blijkt later dat er sprake is van steeds meer diepgang. Hard kunnen ze zijn tegen elkaar, maar eerlijk zijn ze ook.
    In het begin van het boek zegt Donald: ‘Ek hou van hierdie plek’. Mulder antwoordt: ‘Om het verleden?’ ‘Nee, om de toekomst.’ antwoordt Donald. Dat hij daarna afgeserveerd wordt door Mulder doet niets af aan de schoonheid van die woorden. En al helemaal niet aan de hoop die eruit spreekt. Een prachtig boek die het verdiend gelezen te worden.

     

     

     

  • Adriaan van Dis

    Adriaan van Dis

    Adriaan van Dis (Bergen aan Zee, 16 december 1946) is bekend als schrijver, televisiepresentator en Zuid-Afrika-specialist. Hoewel hij niet geboren is in Nederlands-Indië, wordt zijn werk over het algemeen geschaard onder de Indisch-Nederlandse letterkunde. Begin jaren tachtig presenteerde Van Dis het meest populaire boekenprogramma ooit op de Nederlandse televisie, Hier is…Adriaan van Dis.

    Persoonlijk
    Adriaan van Dis wordt in 1946 geboren in Bergen. Zijn vader is een Indische Nederlander, zijn moeder een boerenmeisje uit Breda, die elkaar in Indië leren kennen. Zijn moeder heeft drie dochters uit haar huwelijk met een KNIL-militair. Ook zijn vader was in Indië al eerder getrouwd. Van Dis groeit op te midden van halfzussen in een familie getekend door de oorlog. Zijn vader, die door zijn (Japanse) oorlogservaringen en zijn fysieke conditie arbeidsongeschikt verklaard, voedt hem streng op.
    Van Dis gaat Nederlands en Zuid-Afrikaans studeren aan de Universiteit van Amsterdam. Tijdens zijn studie publiceert hij in NRC Handelsblad, waar hij later als redacteur aan de slag gaat. Met zijn televisieprogramma Hier is…Adriaan van Dis wordt hij een Bekende Nederlander. Het effect van het programma op de verkoop van de besproken boeken en optredende auteurs, is zo groot, dat er gesproken wordt over ‘het Van Dis-effect.’
    In 1983 debuteert Adriaan Van Dis met de novelle Nathan Sid, in 1984 bekroond met het Gouden Ezelsoor, een prijs voor het best verkochte literaire debuut. De zorgvuldige stijl van Van Dis wordt geprezen door critici.

    In 1988 verschijnt de roman Zilver of Het verlies van de onschuld, die inmiddels onder middelbarescholieren een ‘leestlijstklassieker’ is. De critici zijn minder enthousiast over de lyrisch-poëtische stijl.

    In 1992 besluit Adriaan van Dis zich volledig aan het schrijven te wijden, maar hij kan het presenteren toch niet laten: tussen 1999 en 2002 presenteert hij Zomergasten.

    Sinds de jaren zeventig is Van Dis zeer nauw betrokken bij Zuid-Afrika. Hij beheerst de taal, verstaat zich met de schrijvers en dichters, volgt de politieke en sociale ontwikkelingen op de voet en publiceert boeken over deze regio, zoals Het beloofde land en In Afrika.

    In 2008 maakt hij een zevendelige documentaireserie over een reis door Zuid-Afrika, Namibië en Mozambique. In Van Dis in Afrika zoekt hij naar parallellen én contrasten met de huidige West-Europese samenlevingen.

    Van Dis is niet getrouwd en woont in Parijs.

    Bijzonderheden:

    • Adriaan van Dis werd tweemaal van plagiaat beschuldigd. In 1992 schreef Vrij Nederland dat hij in zijn in 1990 verschenen boek Het beloofde land: een reis door de Karoo citaten van de antropoloog Vincent Crapanzano zou hebben gebruikt. Van Dis gaf als verklaring dat hij bij het schrijven uit zijn oude dagboeken had geput, daarin had hij de citaten overgenomen, maar vergat de bron te vermelden. Hij bood Crapanzano zijn excuses aan.
    • Eind 2001 werden opmerkelijke overeenkomsten tussen Een barbaar in China en From Heaven Lake: travels through Sinkiang and Tibet (1983) van de Indiase auteur Vikram Seth gevonden. Critici waren het er niet over eens of er werkelijk van plagiaat sprake was.

    Links

    www.adriaanvandis.nl

    Werken

    • Nathan Sid (1983, novelle)
    • Een bord met spaghetti (1984, verhalen)
    • Casablanca (1986, verhalen)
    • De vraatzuchtige spreekt (1986, novelle)
    • De rat van Arras (1986. novelle)
    • Tropenjaren: De zaak (1986, toneel)
    • Zoen (1987, novelle)
    • Een barbaar in China: een reis door Centraal Azië (1987, roman)
    • Zilver of Het verlies van de onschuld (1988, roman)
    • Een keuze uit mijn vrolijke doodsgedachten (1988, verhalen)
    • Komedie om geld, Een uur in de wind (1988, toneel)
    • Het beloofde land: een reis door de Karoo (1990, roman)
    • In Afrika (1991, roman)
    • De man uit het Noorden (1991, verhalen)
    • Waar twee olifanten vechten ? Mozambique in oorlog (1992. verhalen)
    • Alles is te koop (1992, manifest)
    • Classics (1993, verhalen)
    • Indische Duinen (1994, roman)
    • Wij, koningin (1995, verhalen)
    • Palmwijn (1996, novelle)
    • Een waarze sat (1997, verhalen)
    • Een deken van herinnering (1998, essay)
    • Totok (1998, poëzie)
    • Dubbelliefde: geschiedenis van een jongeman (1999, roman)
    • Op oorlogspad in Japan (2000, novelle)
    • Familieziek (2002, roman)
    • Vrijtaal (2003, verhalen)
    • Onder het zink. Un abécédaire de Paris (2004, essay)
    • Op de televisie (2007, herinneringen)
    • De wandelaar (2007, roman)
    • Leeftocht. veertig jaar onderweg (2007, verhalen)
    • Van Dis in Afrika (2008, documentaireserie)

    Prijzen

    • 1985 Gouden Ezelsoor voor Nathan Sid.
    • 1986 De Nipkowschijf voor Hier is…Adriaan van Dis.
    • 1994 De Nieuwe Clercke-Pico Bello-prijs voor zijn verdiensten voor de Nederlandse literatuur.
    • 1995 Trouw Publieksprijs voor het Nederlandse Boek voor Indische duinen.
    • 1995 Gouden Uil voor Indische Duinen.
    • 2007 Groenman Taalprijs voor zijn heldere en creatieve taalgebruik.