Tegenwoordig denderen de jonge talenten de Nederlandse literatuur binnen. Solomonica de Winter is jong – ze werd geboren in 1997 – en laat met haar debuutroman Achter de regenboog zien dat ze hoog durft te grijpen. Maar dénderen? Nee. Veeleer besluipt De Winter je, kruipt onder je huid en zorgt met kleine naaldjes voor onophoudelijke elektrische schokjes. De stilte van haar hoofdpersonage Blue is beklemmend en laat de lezer geen moment ongemoeid.
Ergens, achter de regenboog, moet er een land zijn waar dromen werkelijkheid worden. En in die dromen, legt Blue uit, is zij Dorothy met de glitterschoenen. Ooit zou het mogelijk moeten zijn uit de realiteit te ontsnappen en in het land van Oz harmonie te vinden. Klinkt dat niet zoet en onschuldig? Maar wie denkt dat Blue een onschuldig vogeltje is, dat uit verlegenheid niet durft te praten – die komt bedrogen uit.
De dood van haar vader zorgt ervoor dat Blue van een gewone 13-jarige transformeert in een haatdragend en geïsoleerd meisje. De stilte is haar tempel, waarin ze de moord beraamt op maffiabaas James. De tempel waarin ze De tovenaar van Oz – het boek is het laatste cadeau dat ze van haar vader krijgt – bewierookt en haar drugsverslaafde moeder verguist. Haar plan is helder, niets staat haar in de weg. Maar dan is daar Charlie, op wie ze verliefd wordt. Even wordt ze aan het wankelen gebracht, maar dan neemt Blue een rigoureus besluit: Ik besefte dat het beter is om te haten dan om lief te hebben.
De Winter geeft de verknipte tiener Blue overtuigend gestalte. Achter de regenboog wordt gepresenteerd als het verslag dat ze schrijft aan haar psychiater in de kliniek. Een verteltrant die ze slim heeft afgekeken van de ‘grote literatuur’, zoals Lolita van Nabokov. In heldere en rake zinnen zet de jonge schrijfster een karakter neer waar je ‘u’ tegen zegt. Af en toe komt ze net iets te volwassen uit de hoek (Ik zie in alles de weerspiegeling van de menselijke geest, Het soort man dat zelden krijgt wat hij wil), maar nergens in die mate dat het echt stoort. Het knappe aan Achter de regenboog is dat De Winter nooit sentimenteel wordt, maar de koele en vastberaden stem van Blue consequent vol weet te houden (Ja, ik was behekst door het verhaal. Dag en nacht. En ik vond het een heerlijk gevoel. Ik was een psychopaat, maar wat genoot ik van mijn gekte).
Hoed je voor degenen in de schaduw, zij zijn het die op een gegeven moment tevoorschijn springen en hun beurt opeisen, lijkt De Winter te willen zeggen. Het moment dat Solomonica uit de schaduw van haar bekende schrijvende ouders stapt, Leon de Winter en Jessica Durlacher, is aangebroken. Achter de regenboog is een verrassend debuut, dat een grote belofte in zich draagt. Laten we hopen dat het volgende citaat van Blue ook van toepassing is op De Winter: ‘Ik had het nodig om te dromen. Ik was ertoe veroordeeld een dromer te zijn.’
