Dylan Ebdus groeit als een van de weinige blanken op in Dean Street, Brooklyn. Het hippie idealisme van zijn ouders komt hem duur te staan: Dylan moet dagelijks pesterijen, afpersingen en geweld doorstaan, maar een vriendschap met Mingus, zoon van een verlopen soulzanger die teert op een paar hitjes, is zijn redding. Graffiti, muziek, stripboeken, drugs en overleven bepalend de jeugd van de twee jongens.

De burcht van eenzaamheid, de tweede roman van Jonathan Lethem, is een moderne bildungsroman doorspekt met soul. Niet alleen geeft Lethem en passant een muziekgeschiedenis, ook het taalgebruik is sterk geënt op populaire muziek: op bijna iedere pagina kom je wel een citaat of een verwijzing naar een liedje, band of stroming tegen. Bovendien gebruikt Lethem een soort taal waaraan je je ? als aan muziek ? helemaal moet over geven. Originele en indringende sfeertekeningen, waarachtige observaties en een tikkeltje magisch realisme maken De burcht van eenzaamheid een boek waar je als lezer ‘mee gaat leven’ en dat nog lang bij je blijft als het uit is.

De vriendschap tussen de twee jongens en een ode aan Brooklyn lijken de twee hoofdthema’s van het boek. Maar er is nog een derde, minstens even belangrijk onderdeel in de roman: de Ring van de Vliegende Man. Dit element brengt een beetje magie in het anders zo scherp realistische verhaal. Rechtstreeks uit een stripverhaal getrokken bepalen de Ring en de Vliegende Man niet alleen Mingus’ jeugd, ze bepalen de hele roman. Het verhaal is zo opgebouwd om Mingus uiteindelijk vrede te laten sluiten met zijn verleden, en de ring is daarbij van cruciaal belang.

De burcht van eenzaamheid is indringend, rijk, swingend, liefdevol. Lethem heeft een universeel verhaal geschreven dat feit en fictie verbindt en het resultaat is indrukwekkend.

AMvdP