Op een dag richt een vos een slachting aan in de kippenren waar Vera woont, terwijl Vera verscholen in het struikgewas zat te broeden op haar eieren. Als ze ten slotte weer tevoorschijn komt, is er geen levende ziel meer te bespeuren, behalve een eenzaam vossenjong. Wat nu? ‘Geen hart smelt zo snel als dat van een moeder’ en ‘Het huilde zich een plek in haar warme moederhart.’ Dus adopteert moederkloek Vera het vossenjong. Die adoptie loopt niet van een leien dakje. Vera weet dat een vos adopteren niet verstandig is. Maar als ze het zielige vossenjong ziet, zegt haar gevoel iets héél anders en kiest Vera voor haar hart.

Lees de hele recensie op Jong Literair Nederland.

Miet de Bruyn had ook een uitgebreid gesprek met Jef Aerts, de auteur van Roversjong, en een van de meest bekende Vlaamse schrijvers van kinderboeken. Lees het interview hier!