Het boek deed me vluchtig denken aan de Anton Wachter cyclus van Vestdijk, maar dan sneller, in telegramstijl, en zonder moeilijke woorden. Het eerste deel van het boek doet je haast verlangen naar de tijd van grote gezinnen. Het tweede deel ontroert en je proeft het verdriet van de oorlog. De deportage van de vrouw en het wegkwijnen van de vader die plots niet meer voor zijn gezin kan zorgen. Het laatste deel doet je verlangen naar de moderne geneeskunde. Het verhaal is doorspekt met een verhelderende kijk op het geloof. En dat allemaal in een snel leesbaar en voor ieder toegankelijk boek. Wat is literatuur anders dan dat het voor iedereen leesbaar is en niet zoals Youp van’t Hek onlangs in de Vara gids schreef, dat hij bij de boeken van Rosenboom soms een woordenboek moest gebruiken. Biefstuk en benzine een heerlijk boek een tien met een griffel.