Erik Lindner (1968) heeft inmiddels twee romans en zes dichtbundels geschreven. Lindner is tevens oprichter van het tijdschrift Terras. Daarnaast schrijft hij recensies voor onder meer Ons Erfdeel, is adviseur en coördinator van het literaire programma van de Jan van Eyck Academie en docent poëzie van de Schrijversvakschool Amsterdam. Dit jaar verscheen zijn zevende bundel Hout. Het losse gedicht Hout verscheen al in 2021 bij Uitgeverij Druksel.
Lindners poëzie is bedachtzaam en schenkt aandacht aan wat zich aan hem voordoet. Zijn observaties worden in woorden vastgelegd zoals verf wordt aangebracht op een schilderij, ogenschijnlijk neutraal en afstandelijk, maar met verborgen emoties.
‘Klei fluit
als je er water op gooit
Ignace, de schep boven zijn hoofd
staand in de put die hij voor zich groef
met zijn spade een skelet doorklievend, het uitgravend
het zwarte polshorlogebandje rond de tattoo op zijn arm
materiaal dat geen vorm krijgt maar geluid maakt
de regen valt op zijn rug als hij stuit op de klei
die diep in de grond naar hem fluit
een trein die bijna is aangekomen waarvan
de slag over de bielzen vertraagt
vuur laait manhoog op uit de put
vlammen slaan om elkaar naar de lucht’
