Oogst week 44
Het heeft iets aanstekelijks, titels met ‘zelf’, zoals: Zelf TV kijken van Jean-Pierre Geelen, die – las ik elders – 1.600 stukken over tv schreef voor de Volkskrant: jarenlang elke dag tv kijken. Hij stopt ermee. Ik hoop dat hij iets leuks gaat doen. Schrijven over tv is dunkt mij aantrekkelijker als het iets verder gaat dan het stukje in de krant. Dat lukt wel in dit boek, Geelen maakt de balans op, ik kom zelfs de naam Bourdieu tegen… Helaas ontbreekt een registertje, waardoor je niet kunt kiezen waarover je gaat lezen, maar gewoon moet beginnen. Een kleine moeite zo’n registertje en iets wat het boek zo duidelijk zou verheffen boven een ‘ egoducument van een tv-kijker’ .
U leest binnenkort op deze site wat we er uiteindelijk van vonden. Uitgegeven door Atlas-Contact.
Verder in de dagelijksheid: de Privé-domein Scheurkalender. Een nieuwe loot aan de grote boom van scheurkalenders. Op de voorkant van de dag een kort citaat en een plaatje van het omslag van het boek waaruit dat citaat komt, en de vertaler van het boek, op de achterzijde een ruimer citaat en iets over de schrijver. Een grote reclamefolder is deze kalender dus eigenlijk ook.
Van De Arbeiderspers natuurlijk, ter gelegenheid van vijftig jaar een van de mooiste reeksen met vertaalde literatuur in Nederland.
Het werk van Aleksandar Hemon, is volgens James Wood, de beroemde criticus van o.m The New Yorker, heel bijzonder: ‘Aleksandar Hemons werken hebben iets van die van Nabokov in zich. Uitzonderlijk. Aangrijpend. Een ongelooflijk talent.’
Het boek is volgens de uitgever Karaat ‘een aanklacht tegen menselijke brutaliteit, een ode aan twee verschillende steden, een hartverscheurend relaas over familiebanden en een roerende aanmaning om eens een park op te zoeken en te gaan voetballen.’
Alleen om deze flaptekst al de moeite waard. Hier leest u onze bespreking van een vorig boek van Hemon De dagen van Lazarus. Karel Wasch was nogal enthousiast over dat boek: ‘Met zijn virtuositeit overtreft hij schrijvers als Jonathan Safran Foer en Daniel Mendelsohn, die ook op weg gingen naar het verleden.’
