Oogst week 20

Camanchaca is een coming of age (debuut)roman van de Chileense schrijver Diego Zúñiga (1987). Een korte roman over een jongen die de scheiding van zijn ouders niet heeft verwerkt en op zoek gaat naar de feiten achter de mysterieuze dood van zijn oom. Hij onderneemt daarvoor een lange rit door de Atacama-woestijn van Chili. Waarbij hij langzaam te weten komt wat zich in zijn jeugdjaren werkelijk heeft afgespeeld, alsof het verleden beetje bij beetje bloot komt te liggen en de pijnlijke relatie van de jongen met zijn gescheiden ouders verklaren zal. Maar helpt het hem werkelijk verder wanneer alles uit het verleden duidelijker wordt? Of is het zoals zijn moeder in het verhaal opmerkt, ‘soms is het beter om je niets te herinneren’.
Camanchaca verwijst naar de laaghangende mist die de smalle Chileense landstrook tussen de Stille Oceaan en de Andes helemaal kan toedekken.

De uitgever is het eens met de mening van de Spaanse criticus Alejandro Zambra: ‘Een onverwachte stem, een nieuw landschap. Een sober, riskant, verontrustend en verrassend boek’.

Adriaan van Dis behoeft geen aanbeveling maar elk nieuw boek van zijn hand trekt de aandacht van een groot lezerspubliek. In zijn nieuwste boek, dat zich afspeelt in een achteraf gelegen dorp aan een rivier, ontdekken we dat Van Dis daar niet gelukkig van wordt; dat geflirt met schrijvers en vooral schrijvers die als ‘nette heer’ te boek staan. Thomas van Veen schrijft vandaag in het NRC dat In het buitengebied Adriaan van Dis op z’n lelijkst is: hij laat zich in zijn poepgat kijken en vooral: hij is het zat dat bepaalde types (vrouwen) met hem weglopen, zijn bestaansrecht bepalen.

Van Dis komt in elk boek-  vanaf zijn debuut Nathan Sid-  dichter bij de mens Adriaan van Dis in hoeverre die zich wil laten zien. Het is als de overbekende schillen van de ui die gepeld worden om tot de diepere kern te komen, zo pelt Van Dis met elk boek een laagje van zijn door afkomst opgebouwde identiteit af. En wat je dan met die kern aan moet, dat is de vraag. Dus toch weer: lees dit boek.

Van R.A. Basart (1946) kan niet gezegd worden dat hij een groot lezerspubliek heeft. Veel werk is er ook niet van hem verschenen want naast het schrijven werkte hij altijd als leraar Nederlands en was niet van plan dit op te geven voor een schrijverscarrière. Twee dichtbundels, Oranjebal (1975) en De gezonde apotheek (1977) publiceerde hij. Twintig jaar later verscheen een roman: De laatste lach (1997) en weer bijna twintig jaar later nog een roman, De verzoening (2016), die zeer goed ontvangen werd. Een bescheiden oeuvre dus maar wel een mooi oeuvre.
Intussen dichtte Basart voort. Gedichten waarin het verhevene en het banale hand in hand gaan, en de alledaagsheid vrolijk wordt bezongen. Zijn poëzie wordt moeilijk te categoriseren geacht, maar doet denken aan Nijhoff en Eliot. In deze verzamelbundel is het beste bijeengebracht uit Oranjebal en De gezonde apotheek en aangevuld met een reeks nieuwe gedichten.