Oogst week 19
Een heel mooi uitgegeven boek dit Inmiddels op aarde van Paul Verhuyck, een 74-jarige die in 1991 debuteerde en daarna een aantal boeken samen met Corine Kisling schreef. Volgens de achterflap zijn elf jongens die in 1954 op het Dürergymnasium zitten briljant en gaan ze alle elf naar de universiteit, ‘Hun carrières nemen een hoge vlucht, maar uiteindelijk plegen ze allemaal zelfmoord, of iets wat daarop lijkt. Iedereen gaat naar de maan.’ Dan volgt toch een wat vreemde uitsmijter: ‘Inmiddels op aarde is een existentiële roman over noodlot en ambitie, maar ook een lofzang op de klassieke humaniora en de verwerving van een ouderwetse eruditie.’
Het lijkt mij nogal een toer om een lofzang te schrijven op een opleiding die elf studenten tot zelfmoord aanzet, maar misschien kan Paul Verhuyck het. Het omslag is van Lucas van Hapert en beslist fraai.
Dit boek Vergeef ons onze zwakheid van Gijs IJlander. moet nogal wat zijn gezien de verwachtingen die de uitgeverij ervan heeft. Het boek siert de catalogus, dat zegt vaak al iets. In IJlanders vierde boek bij Cossee onderzoekt hij met zijn personage Sybrand Staring de actuele problematiek van hulp bij euthanasie, de juridische en menselijke aspecten ervan.Dit omslag is ook fraai en is door Fred Baggen gemaakt. Mijnheer IJlander moet zijn overigens boeiende website nog wat bijwerken, want onderhavig boekomslag ontbreekt.
De Turkse bibliotheek van Athenaeum Polak & van Gennep heeft in al zijn statige volmaaktheid niet de statuur gekregen die het verdient. Misschien dat het Turks schrijven met deze twee voor Nederland betrekkelijk nieuwe auteurs beter postvat: De Geus geeft Ayse Kulin haar tweede boek Vaarwel Istanbul uit, een historische roman over de nadagen van het Osmaanse rijk. Het omslag toont weinig verrassend maar toch fraai het fascinerendste gebouw van die stad, de Hagia Sophia, omslagontwerp Thierry Wijnberg. De koper van het boek moet goed doorkrijgen dat dit vintage is. Vertaling Sytske Breunesse en Irene ’t Hooft.
Arbeiderspers koos voor Hulya Cigdem, De val van Mehmet, dat ondanks zijn klassiek uiterlijk een moderne Nederlandse roman blijkt, over migratieproblematiek, wortelen in de een, en verplant naar de andere traditie te zijn. En hennepteelt, getuige ook het gephotoshopte omslag waar in een oude foto uit het Spaarnestad archief van ongetwijfeld een gastarbeider uit 1963 een gifgroene hennepplant gemonteerd is. Dat omslag wil teveel zeggen naar mijn smaak. Omslag ook van Lucas van Hapert. Maar ik ben wel benieuwd naar Mehmet.
