Charles Ducal (pseudoniem van Frans Dumortier) is dichter en schrijver. In 2014 werd hij aangesteld als eerste Dichter des Vaderlands van Belgie. Zijn eerste bundel Het huwelijk verscheen in 1987.
Ducal schrijft op het oog klassieke poëzie in een klassieke vorm, die direct toegankelijk is. Inhoudelijk gaat het vaak over (innerlijke) conflicten, en niet zelden spreekt er ook een grote maatschappelijke betrokkenheid uit zijn werk. Of hij nu schrijft over het persoonlijke en intieme of over grotere sociale thema’s, met zijn gedichten weet hij de lezer te raken.
Dat de wereld in brand staat, klinkt duidelijk door in deze geëngageerde bundel, waarin de toestand van de wereld verweven wordt met de intieme thema’s van liefde, geloof, dood en afscheid nemen. Tijd voor vrede. In een wereld die ziek is van geweld. Vrede, niet als een naïef geloof, maar als een gerijpt inzicht. Het bijzondere is dat Ducal de gevoelens van angst, wanhoop en uitzichtloosheid die bij deze tijd horen op universele en tegelijk persoonlijke manier weet te vangen. In toegankelijke, beeldrijke taal nodigt deze bundel uit tot reflectie over de tijd waarin we leven, en hoe we omgaan met onze sterfelijkheid. Zelfbewuste en uiteindelijk hoopvolle poëzie ook, die de kracht van het woord inzet als houvast in de onzekere wereld van vandaag.
Spertijd
Ik droomde dat ik in een verboden nacht,
het was oorlog, over straat liep en een vrouw
gebogen over een rioolput zag, waaruit zij
eendenkuikentjes naar boven haalde.
Ik wist dat het aan mij was te bepalen
wat vervolgens te gebeuren stond, maar
het was oorlog, makkelijk als de huizen branden
en de bomen scheuren, maar moeilijk
in geval van meer en nog meer eendenkuikens
die zich verspreidden over heel de stad,
zo licht en goedgelovig of het niet verboden was.
Ik denk dat ik ze een voor een heb doodgetrapt.
