Elma van Haren (1954) is dichter, performer en kunstenaar. Ze debuteerde met de dichtbundel De reis naar het welkom geheten (1988) die werd bekroond met de C. Buddingh’-prijs. Voor Grondstewardess ontving zij de Jan Campert-prijs. Het gedicht ‘Het schitterende’ uit de bundel Eskimoteren werd gekozen als een van de drie beste gedichten van 2000. Elma van Haren schrijft eigenzinnige poëzie, die voortkomt uit haar voortdurende en onbegrensde verbazing over de dagelijkse realiteit. Haar poëzie kenmerkt zich door los rijm en een eigenzinnige typografie, alsof impressies en fragmenten op willekeurige wijze met elkaar verbonden zijn.
Van Harens nieuwe bundel Uit de klatergouden boot gevallen bestaat uit een prozagedicht van acht stemmen. Elke stem heeft z’n eigen toon en eigen ritme en, zoals in de muziek, roept elk ritme een tegenritme op in het volgende gedicht. Twee vrouwen spelen een rol: De een is het slachtoffer van de ander, maar als ze gedwongen worden om samen te vluchten voor het lot, gaan ze elkaar toch liefhebben. Kleine gebeurtenissen echter, zoals die plaatsvinden in een mensenleven, ondermijnen hun liefde. Hierdoor haalt het lot hen uiteindelijk in en vergaat het hun zoals iedereen.
