Dit jaar heb ik twee biografieën gelezen; over Hermans en Van Oorschot en vier romans van twee schrijvers van wie ik niet eerder iets gelezen had: Griet op de Beeck en Stephan Enter. Alle zes boeken heb ik met veel plezier gelezen; de romans, omdat deze zo prachtig zijn geschreven en van begin tot het eind weten te boeien met hun psychologische fijnzinnigheden; van de biografieën, omdat ze zulke mooie portretten schilderen.
Biografieën
Wanneer je van romans houdt en die veel leest, maar ook van biografieën, maar die toch minder vaak leest, dan is 2015 een topjaar. Begin van het jaar verscheen het tweede deel van de van W.F. Hermans van de hand van Willem Otterspeer; door het leven van de schrijver te verbinden met zijn boeken ontstaat er een rijk beeld van zowel die boeken als de schrijver.
Recent verscheen de biografie over het leven van Geert van Oorschot, door Arjen Fortuin geschetst. Fortuin vertelt niet alleen over de mens Van Oorschot, wat interessant is, maar vooral van de geschiedenis van deze 
grote uitgeverij. Boeiend zijn de relaties van Van Oorschot met zijn auteurs, de ontdekking van Hermans en Reve (Mulisch vond hij maar niks); zijn pogingen om een literair tijdschrift van de grond te krijgen, wat uiteindelijk lukte met Tirade; en natuurlijk zijn relatie met boekhandelaren, die toch altijd meer boeken moesten afnemen dat ze zich hadden voorgenomen. Geert had niet alleen een neus voor goeie auteurs, maar ook voor vormgeving. Zijn dundrukuitgaven zijn legendarisch, met de Russische Bibliotheek als een van de hoogtepunten. Het boek is doorspekt met anekdotes en spannend om te lezen.
Romans
Van Griet op de Beeck las ik vrij snel achter elkaar haar twee boeken; eerst haar tweede boek, Kom hier dat ik u kus uit 2014, en daarna haar debuutroman uit 2013 Vele hemels boven de zevende. Beide boeken hebben hetzelfde thema, in mijn eigen woorden; het gestuntel van mensen. 
Haar debuut vertelt het verhaal van vijf mensen, die elk op enigerlei wijze met elkaar zijn verbonden. Haar tweede boek vertelt het leven van Mona, eerst als kind van 10-12 jaar, daarna als 24-jarige en tot slot als 35-jarige. Heel knap geconstrueerd.
Beide boeken zijn overrompelend, laten je niet meer los. Allebei zijn prachtig geschreven, hele mooie zinnen, psychologisch sterk en met humor verteld.
Van Stephan Enter las ik eerst Grip, uit 2011 en vervolgens Compassie, uit 2014. Ook hier is een schrijver aan het woord, die niet alleen prachtig schrijft, maar ook psychologisch een knap verhaal construeert. Grip is met grote zorg geschreven; het gaat over de vriendschap van drie mannen en een vrouw, Lotte. Ze hebben ooit een alpinistenclubje gevormd, en een van de drie is getrouwd met Lotte. Zij hebben een dochtertje en wonen in Wales. Martin heeft het idee opgevat een reünie te organiseren en de andere twee vrienden uit te nodigen. Die reünie vormt aanleiding voor alle vier om terug te denken aan de klimtocht die ze zo’n twintig jaar geleden hebben gemaakt en waar veel is voorgevallen. Enter weet deze vier mensen psychologisch mooi te karakteriseren. Grip is schitterend geschreven.
Compassie gaat over een klassiek thema, de liefde. De hoofdpersoon is een zelfverzekerde veertiger, die niet in staat is zich voor 
lang te binden aan een ander. Wanneer hij uiteindelijk via internet zijn grote liefde tegen komt, is dat heel confronterend voor hem. Die confrontatie loopt niet goed af. Stephan Enter beschrijft de strijd die hij met zichzelf voert, via interne dialogen en heel evocatief. Een magistraal boek.
