In 2020 verscheen van Erik Ader het boek Oorlogen & oceanen. Een boek waarvan de oorsprong al vele jaren terug lag, nl. in de fietstocht naar Jeruzalem in 1936 door de vader van de auteur. Een reis die de zoon in de jaren zestig liftend overdoet en hem in Israël en Palestina doet belanden: ‘Ik luisterde naar de verhalen van beide kanten. Wat ik zag en hoorde schrijnt en schuurt en hoort verteld te worden.’

Eric de Rooij schreef in zijn recensie hier op LN: ‘Erik Ader [legt] getuigenis af van het onrecht en het geweld dat in Israël en Palestina plaatsvindt en neemt daarin stelling.’

In het voorwoord van Kinderen van Amalek schrijft Ader: ‘Dit boek is het vervolg, geschreven voor diegenen die verdieping van hun kennis over het Israëlisch-Palestijns conflict zoeken. Het laat zich lezen zonder voorkennis van Oorlogen & oceanen, maar wat mij dreef om ook nog dit boek te schrijven wordt inzichtelijk door het lezen van het vorige.’

Erik Ader was jarenlang diplomaat in de regio. Door zijn werk, zijn reizen in Israël en de Bezette Gebieden en door literatuurstudie, werd hij een kenner van het conflict. In Kinderen van Amalek behandelt hij aan de hand van 16 mythes – ‘hardnekkige, zorgvuldig gecultiveerde mythes’ – het conflict.

Schrijnend is het Israëlisch-Palestijnse conflict nog altijd. En weer heel actueel met deze maand opnieuw een escalatie aan geweld. Aan de vijf pagina’s ‘Chrolologie’, een voor de lezer bruikbaar houvast met jaartallen en gebeurtenissen, moet alweer een regel worden toegevoegd.

Lawrence Durrell, ooit getipt als mogelijke Nobelprijswinnaar, is in Nederland tamelijk onbekend. Hij is de schrijver van o.a. Het Alexandrië Kwartet, een tetralogie (serie van vier) die eind jaren vijftig, begin jaren zestig verscheen en die toen – ook in Nederland – positief werd ontvangen.

Justine is het eerste deel van de reeks. Het is bij uitgeverij Van Maaskant Haun verschenen, een ‘kleine zelfstandige en onafhankelijke uitgeverij die vooral vertalingen uitgeeft van oudere boeken die in Nederland aan de literaire aandacht zijn ontsnapt. Over het hoofd geziene pareltjes uit voornamelijk het Duitse en Engelse taalgebied.’, zoals is te lezen op hun website.

Alle boeken, – ook de andere titels Balthazar, Mountolive en Clea – spelen in het Alexandrië van voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog waar Arabieren, Joden en Europeanen en diverse godsdiensten elkaar ontmoeten. Durrell kende die omgeving en atmosfeer goed. Hij had er zelf gewoond en gewerkt.
De eerste drie boeken vertellen hetzelfde verhaal, maar vanuit verschillende perspectieven. Justine vertelt over een (overspelige) liefdesrelatie en een wanhopige driehoeksverhouding.

Lawrence Durrell werd als Brit geboren in India in 1912, maar heeft vooral elders gewoond. Hij zag zichzelf liever als wereldburger dan als Brit.

Tsitsi Dangarembga is een in 1959 in Zimbabwe geboren filmmaker en schrijfster. In eerste instantie schreef ze korte verhalen en toneelstukken, later in 1988 publiceerde ze de roman Nervous Conditions waarvoor zij de Commonwealth Writers’ Prize ontving. Nervous Conditions is onlangs als Toestanden in Nederlandse vertaling bij uitgeverij Mozaiek verschenen.

Na Nervous conditions verschenen respectievelijk in 2006 en 2018 de romans The Book of Not en This Mournable Body. Voor deze laatste titel werd ze genomineerd voor de Booker Prize 2020. De drie romans vormen een trilogie. Net als in haar pas verschenen non-fictie boek Zwart en vrouw staan de thema’s ras, feminisme, kolonialisme en klasse in deze romans centraal.

Zwart en vrouw is haar eerste non-fictieboek. Het is een collectie essays. Ze verweeft haar eigen ervaringen met de politieke werkelijkheid. Vanuit haar eigen ervaringen als zwarte vrouw in Zimbabwe en Engeland schijft ze over geschiedenis, filosofie en scheve internationale verhoudingen.