Column

  • Inge Meijer

    Een lege kamer

    Een lege kamer

    Boektitels van jaren her kunnen als een mantra door mijn hoofd resoneren. Wanneer mijn ruimte beperkt wordt door allerlei beslommeringen trekt er een repeterend A Room of One’s Own, A Room of One’s Own…door mijn hoofd. Het essay,  geschreven door Virginia Woolf in 1929 is nog steeds een waardevolle tekst voor wie van schrijven zijn…

    Lees verder

  • Waar ik The Caretaker van Harold Pinter voor het eerst zag, weet ik niet meer, maar het was eind 1980, ik was zeventien en we gingen er met een bus vol scholieren naar toe. De tekst hadden we klassikaal gelezen, we wisten dus waar het over ging. Althans: we zullen wel geweten hebben dat in…

    Lees verder

  • Marijn Sikken

    Misschien Madelief

    Misschien Madelief

    Om de meest gelukkige reden denkbaar ben ik veel met namen bezig de laatste tijd. Er is opnieuw een Ronja geboren in mijn omgeving, niet bij ons maar wel dichtbij. Wat een geluk moet het zijn om je dochter te vernoemen naar een van de stoerste personages uit de (jeugd)literatuur, wat een belofte zit er…

    Lees verder

  • Inge Meijer

    Schaamte en ander ongemak

    Schaamte en ander ongemak

    Ik las laatst de roman, Bloed krijg je er nooit meer uit, van Philip Snijder over de gevolgen van een jeugd in een achtergestelde volkswijk. Het speelt, net als het autobiografische Zondagsgeld en zijn derde, Het geschenk, op het Bickerseiland in Amsterdam. In de jaren zestig een verpauperde buurt waaraan de hoofdpersoon zich ontworstelde zo gauw…

    Lees verder

  • Column

    De bril van de recensent

    De bril van de recensent

    Vorige week vertrouwde een schrijver mij toe dat zij de recensie die ik schreef over haar meest recente  roman minstens een keer in de veertien dagen tot zich neemt om zichzelf moed in te lezen. Dat deed mij goed en ik voelde mij gevleid. Niet omdat het stuk in goede aarde gevallen was, maar omdat…

    Lees verder

  • Els van Swol

    Muziek die chaos bedwingt

    Muziek die chaos bedwingt

    Het lijkt wel of de Iraakse schrijver Ali Bader in zijn roman De wolkenmuzikant hetzelfde zegt als Joop Scholten in zijn gedicht Geef mij. Bader heeft het over een Iraakse cellist wiens instrument op een dag door streng-Islamisten in elkaar wordt getimmerd. ‘Hij wilde’, schrijft Bader, ‘een nieuwe taal voor zichzelf bedenken’ maar zijn hoofd…

    Lees verder

  • Inge Meijer

    Van Rhodesië naar Zimbabwe in proza

    Van Rhodesië naar Zimbabwe in proza

    De afgelopen dagen moest ik denken aan de Zimbabwaanse schrijver Chenjerai Hove. Dat kwam door de berichtgeving over Robert Mugabe, dat hij was afgezet en ondertussen daadwerkelijk is afgetreden. Dat had Chenjerai Hove nog moeten meemaken, dacht ik.  Sinds 2001 leefde deze dichter en prozaschrijver als banneling, eerst in de VS en later in Europa.…

    Lees verder

  • Column

    Heimwee naar de kaartcatalogus

    Heimwee naar de kaartcatalogus

    ‘Dat dat zomaar kan, alle dagen in de weer met die kaartjes.’ Om die zin zal ik vast ook gelachen hebben, toen ik Utopia of De geschiedenissen van Thomas van Doeschka Meijsing voor het eerst las. Dat was in 1984 en ik werkte toen als jongste bediende op de catalogusafdeling van wat ik voor het…

    Lees verder

  • Marijn Sikken

    Dienstmededelingen

    Dienstmededelingen

    Iemand vroeg me naar mijn onuitgelezen boeken. Ik houd ze niet bij, weet dat het er veel zijn, meer dan anders. Ik bevind me in een staat waarin ik met veel dingen weinig geduld heb. Ook haak ik bij de een na de andere serie af. Bij House of Cards ben ik al weg en…

    Lees verder

  • Column

    Klaploper

    Klaploper

    Ik profiteer van schrijvers, van hun uitspraken en verhalen. Als iemand tegen me aan staat te praten en niet verwacht dat ik ook wat zeg, kan ik het niet laten een citaat te parafraseren of uit andermans werk te putten. Zo verbleef ik eens op een feestje in Londen waar oudste Zoon me mee naar toe…

    Lees verder

  • Column

    Noten leren lezen

    Noten leren lezen

    Het was alsof de duvel er deze zomer mee speelde. In het ene na het andere boek werd ik door de auteur naar een notenapparaat verwezen. De meeste schrijvers dwongen mij tot bladeren. Tot het verlaten van de tekst om ergens achterin op zoek te gaan naar de verantwoording van wat ik net gelezen had.…

    Lees verder

  • Els van Swol

    Vogelenzang

    Vogelenzang

    Toen Tom Lanoye in ‘De Wereld Draait Door’ een stukje uit zijn solo Ten oorlog voorlas, dacht ik: O nee hè, niet wéér zo’n over de top Shakespeare-achtig stuk à la die andere Vlaamse voorstelling, Risjaar Drei, door Toneelhuis Olympique Dramatique. Niets was minder waar, gelukkig zaten er ook verstilde momenten in. En belangrijker nog:…

    Lees verder