Opvallend is de schijnbare ‘lichtvoetigheid ‘ waarmee de Antwerpse auteur Suzanne Binnemans een toch redelijk ernstige problematiek (= alcoholverslaving) in haar recentste boek Vertrekken presenteert. In een knap uitgewerkte ‘dagboekvorm’ laat ze de protagonisten van haar roman (Axel, Lynn, Glenn en Ilse) tot interactie overgaan. Suzanne B. zet de lezer duidelijk op het verkeerde been: in luchtige, vrouwelijke ‘stijl’ wordt de argeloze lezer binnengeleid in de verwoestende wereld van een alcoholverslaafde (= Axel). Met mondjesmaat komt hij dan te weten welke ravage is aangericht: de relatie van Axel en Lynn is een complete emotionele puinhoop, de wonden zijn zo diep dat niets meer baat. Het verhaal eindigt dan ook op dramatische wijze met de dood van Lynn en de letterlijk onuitsprekelijke wanhoop van Axel, die duidelijk zijn gevoelens tegenover Lynn nooit op de juiste wijze heeft kunnen onder woorden brengen.
De roman Vertrekken leest als een trein en is duidelijk door een vrouwelijke auteur geschreven. Alleen een vrouw schrijft over een man zoals Suzanne Binnenmans het doet: als in een demonische droom neemt de zij lezer rechtstreeks mee op reis naar de hel. Inderdaad, Suzanne B. bewijst dat het bestaan ‘ondraaglijk licht’ is: licht, omdat het leven op schijnbaar vloeiende wijze voorbijgaat, ondraaglijk, omdat dit ‘ogenschijnlijk vloeibare’ dikwijls een kolkende oceaan van menselijk leed verbergt.