Op zoek naar een goed boek snuffel ik regelmatig in het archief van Literair Nederland. Dan lees ik vaak ook recensies van boeken die ik met plezier gelezen heb. Zo stuitte ik op de recensie van Sonny Boy van Annejet van Zijl geschreven door Maja. Het eerste dat me opviel is dat het eigenlijk meer een samenvatting dan een recensie is. Literair Nederland heeft wat dat betreft een positieve ontwikkeling doorgemaakt, in plaats van korte samenvattingen van boeken verschijnen er inmiddels beargumenteerde recensies.
Dan de recensie zelf: na een lange, ietwat warrige samenvatting komt de recensent tot haar oordeel. En dat is redelijk positief: ‘leest als een trein’, ‘een duidelijke sfeerbepaling’ en ‘heeft iets gehaast’. Toch klinkt het ‘al met al een aanrader’ wat zuinig.
Van mij had het wat enthousiaster gemogen. Voor mij is dit boek de ideale vertegenwoordiger van ‘literaire nonfictie’ wat we inmiddels een heus genre mogen noemen.
Het boek in een paar woorden:
Literair en non fictie tegelijkertijd
Afstand, maar toch betrokkenheid
En vooral heel veel tegenstellingen.
Tegenstellingen tussen blank en zwart, tussen katholiek en protestant, tussen stad en platteland, tussen goed en kwaad, tussen zedelijkheid en leven in zonde.
En ondanks al deze uitersten blijkt het toch erg moeilijk een duidelijke scheidslijn aan te brengen. Een boek waar je nog eens aan terug denkt
Lees ook:
2011, Knip dan, toe dan
2003, De zwemmer van Zsuzsa Bánk
2007, Doris Lessing wint Nobelprijs
en: Een herinnering aan 10 jaar Literair Nederland
