-
Kent u die film over die Franse journalist die ten prooi valt aan het ‘locked-in‘ syndroom? Zijn hele lichaam is door een beroerte buiten bedrijf geraakt maar zijn geest is intact. Anderhalf jaar lang kan hij slechts communiceren door met zijn linkeroog te knipperen. Eén keer betekent ‘ja’, twee keer ‘nee’. Dankzij een verpleegster die
-
Dat de Engelse keramist en schrijver Edmund de Waal ons, volgens de achterflap, gaat vertellen dat ‘porselein meer is dan een verhaal van serviezen en beeldjes’, blijkt al uit het motto dat hij koos voor zijn ‘Verslag van een obsessie’: ‘Wat is al dat wit daar?’ (uit: Moby Dick van Herman Melville); we weten immers
-
‘Zeg maar ja tegen het leven’ Ilja Leonard Pfeijffer heeft in Brieven uit Genua zijn brieven uit de jaren 2012-2015 bij elkaar gebracht, die gericht zijn aan werkelijk bestaande personen, onder meer zijn vroegere geliefde Gelya, zijn moeder en officiële instanties, waaronder zijn uitgever. De auteur heeft dit brievenboek geconstrueerd tot een roman van het
-
Een nieuwe hogesnelheidslijn dwars door Engeland brengt je 20 minuten eerder in Birmingham. ‘Wat levert het op, behalve een aantasting van het Engelse platteland,’ vraagt Bill Bryson (1951) zich af in zijn nieuwe boek. ‘Denkt de overheid nou echt dat die 20 minuten per werknemer de economie een flinke boost zullen geven? Welnee. De gemiddelde
-
In een villa bij Loenen aan de Vecht, leeft Neeltje Bruinjaar in een symbiotische relatie met haar vijfendertig jarige zoon Binnert. Hoewel het landgoed familie-eigendom is van vaders kant (in bezit gekomen door een spelletje whist), is vader al lang uit beeld. Binnert was vanaf zijn geboorte wat ‘raar’ en Neeltje houdt haar zoon consequent
-
‘Hoewel geschreven door een politicus, is het geen politiek boek geworden.’ Dat vindt Harry van Bommel, de samensteller van deze bundel Surinaamse portretten én actief politicus in de Tweede Kamer voor de SP. Is dat wel zo? We nemen een kijkje in de levens van vijftien Surinamers die hun weg hebben gevonden in de Nederlandse
-
‘Als het leven geen zin heeft, dan máákt het maar zin, godverdomme!’ (Gumbah) Het nieuwste boek van Arjaan van Nimwegen speelt zich af in het Jekerdal iets ten zuiden van Maastricht waar de Waalse kunstenaar, filosoof, paleontoloog en vredesactivist Robert Garcet in de jaren ‘80 en ’90 van de vorige eeuw gedurende vijftien jaar gebouwd
-
Het is bijna niet te voorkomen dat, wanneer je een boek van Linda Boström Knausgård in handen krijgt, je gedachten afdwalen naar haar beroemde echtgenoot Karl Ove Knausgård. We kennen Linda uit zijn zesdelige Mijn Strijd, althans kennen, we hebben over haar gelezen, weten dat zij een psychisch kwetsbaar persoon is, poëzie en verhalen schrijft
-
In een beeldroman vertelt de auteur een verhaal, met behulp van tekst en afbeeldingen. De verhouding daartussen ligt niet vast. Er zijn schrijvers die veel tekst gebruiken. Dick Matena heeft zelfs romans van Elsschot, Wolkers, Reve en Thijssen verstript, waarbij hij de complete tekst overgenomen heeft. Het andere uiterste zijn beeldromans waarin nauwelijks of geen
-
Walter van den Berg (1970) biedt met zijn roman Schuld een mannelijk perspectief op de maatschappij. Dat is opvallend in een boekenwereld waarin vrouwen een steeds groter segment van het lezerspubliek vormen. De vrouwen in het boek huilen of organiseren een high tea, terwijl de mannen crimineel of militair zijn. De personages zijn in zekere
