-
Met Maar zingend is de zesde bundel van Mark Boog (1970) in 13 jaar geworpen. En aangezien er tussendoor ook bijna evenzovele romans van zijn hand verschenen, en zijn dichtbundels niet tot de dunste behoren, mogen we hem gerust als een productief auteur beschouwen. En dat in weerwil van de levensfilosofie van de underdog die
-
De debuutbundel van Iris Brunia is niet voor beginners. De uitnodigend woordspelige titel Laten we mijn lichaam delen wordt onder spanning gezet met een motto van George Bernard Shaw: ‘If you can’t get rid of the skeleton in your closet, you’d best teach it how to dance.’ Welk lijk komt hier uit de kast en
-
Recensie door: Lodewijk Lasschuit Als er al een schaduw vooruit wordt geworpen en er ook nog eens rampen in het vooruitzicht worden gesteld, wie heeft er dan nog zin om zich dit boek aan te schaffen, laat staan het aan zijn vrienden ten geschenke te geven? Toegegeven het is geen vrolijke titel maar het valt
-
‘Maar weinig mensen weten precies hoe het zo gekomen is met Michael Bernache.’ De eerste zin belooft dat er heel wat met Michael Bernache gaat gebeuren. Die ‘normale kerel’ gaat iets doen wat niemand verwacht: ‘Maar wat weet je van de mensen?’ De proloog van Man van de wereld van Erik Nieuwenhuis maakt de lezer
-
Recensie door Rein Swart Het is een genot om in een historische roman een boeiend verhaal voorgeschoteld te krijgen over een andere wereld, in dit geval de Ottomaanse cultuur, die zich uitstrekte tot ver in Azië. De Schotse graaf Thomas Elgin reist met zijn vrouw en enkele medewerkers naar Constantinopel om daar een buitenlandse post
-
Recensie door Albert Hogeweij DAMASCUS – literaire bekeringen Het laatste nummer van Christelijk literair tijdschrift Liter (nummer 68, 15de jaargang, december 2012) draagt een buikbandje met daarop de naam ‘Damascus’. Al gauw legt men de associatie met de burgeroorlog in Syrië. Maar op die politieke actualiteit is hier niet gemikt. Integendeel. Hier gaat men twee
-
Er zijn lezers en schrijvers die menen dat literatuur uit lagen bestaat. Met de oppervlakte nemen zij geen genoegen, er moet diep gegraven worden. In lagen kunnen lezers, alsof ze archeoloog zijn, heerlijk spitten en ze hebben ook nog de gelegenheid om hun vondsten te duiden door ze aan een of andere laag toe te
-
De in 2012 gestorven Catalaanse auteur Emili Teixidor zal weinigen in Nederland bekend zijn. Zwart brood is de eerste roman van hem die hier in vertaling verschijnt. Teixidor beschrijft daarin de gevolgen van de Spaanse burgeroorlog, gezien door de ogen van de jongen Andrés. Hij woont bij zijn grootmoeder Mercedes en andere familieleden op de
-
Een klein boekje, met een illustratie van een kopje dampende koffie op de omslag. Het doet lieflijk aan. Dat belooft wat, al voordat je het überhaupt hebt opengeslagen. De achterflap vermeldt dat de auteur ‘met gevoel voor humor herkenbare scènes beschrijft, vrolijk stemmende gebeurtenissen, schandelijke genoegens en hilarische momenten uit het leven van alledag’. Het
-
Op 26 september 1945 verongelukt het vier jaar oudere zusje van Arend Jan Heerma van Voss, Dokie. Ze mocht eerder van tafel, stak de weg over en werd doodgereden door een motorrijder. Hij was drie jaar. In Dokie. Een familiebericht heeft Heerma van Voss (1942) een prachtige vorm gevonden voor een verslag van de reconstructie
