-
‘Ik heb mijn naasten niet eens echt liefgehad, ik heb ze alleen niet heel slecht behandeld. Het ergste is nog dat de keuzes die ik heb gemaakt in dit leven, allemaal gericht waren op verbetering van mijn eigen situatie. Ik had er ook voor kunnen kiezen te schrijven voor het ledenblaadje van Greenpeace. Of ik
-
Recensie door Coen Peppelenbos Christenen en moslims kunnen vreedzaam naast elkaar wonen. Iskander, de pottenbakker, herinnert zich hoe hij aan het begin van de vorige eeuw nog vrolijk kon meedrinken met de christenen ‘omdat vrijwel elke dag van hun leven het feest van een of andere heilige was.’ In 101 hoofdstukken vertelt de Engelse schrijver
-
Eindeloos kunnen ze discussiëren, de vrienden Sasja en Christophe, die een appartemement in Parijs bewonen. Er zijn geen wetten waaraan niemand zich kan onttrekken, beweert Sasja. Onze Rede heeft een muur opgetrokken tussen het mogelijke en het onmogelijke, tussen de samenstelling van de werkelijkheid en de waarheid van de werkelijkheid. Maar volgens Christophe wordt het
-
Ruben van Merum, makelaar van beroep, zoekt na dertig jaar zijn familie in Aruba voor het eerst weer op en ontdekt dat deze al jarenlang is verscheurd. Hij probeert alle tantes en ooms te bezoeken, om wat bij te praten en weer de sfeer van vroeger te proeven. Jaren geleden waren zij het eiland ontvlucht,
-
Recensie door Coen Peppelenbos Vroeger was Gerrit Komrij een literaire held voor mij. Ik spreek nu over zo’n vijfentwintig jaar geleden. Die man kon alles. Poëzie schrijven, een prachtige autobiografie schrijven, toneelteksten maken, een musical vertalen (Cats), maar bovenal vlijmscherpe columns schrijven. Zijn beste verzameling gaat over de televisie: Horen, zien en zwijgen. Ik koop
-
Door Wouter de Vries Op het terras in Schipborg heerst een serene sfeer. In de voordagen van de lente, op een voor de tijd van het jaar warme dag, kijk ik over het stroomdal. De Drentse Aa kabbelt tussen haar wallen. Voor het riviertje onzichtbaar, zo’n halve meter boven haar dal, strekt de heide en
-
Recensie door Marjo In een dorpje, Monward geheten (dat blijkbaar aan anagram is van Warmond, waar ‘t Hart zelf woont) ontmoeten we de ik-figuur (lijkt ook wel op de schrijver) op het moment dat hij zich uitkleedt voor een vrouw. Het waarom is niet meteen duidelijk, het is een komisch begin dat meteen de toon
-
Ben Zorefs leven is een decor. Een decor ontworpen door hemzelf. Zijn huwelijksdag was een sprookje, zijn huwelijksreis idyllisch, hij is rijk, leeft in een kasteel met vijf verdiepingen, bezit 23 auto’s en zijn personeel ? schoonmakers, een binnenhuisarchitect, een tuinman en een financieel adviseur ? zorgt ervoor dat het sprookje in tact kan blijven.
-
Wanneer Umberto Eco een nieuw boek geschreven heeft moet je, als literatuurliefhebber met snobistische trekjes, aan de bak. Op het eerste gezicht oogt De mysterieuze vlam van koningin Loana een stuk toegankelijker dan de vuistdikke voorgangers waaronder De naam van de Roos en De Slinger van Foucault. Dunner, met een vrolijk omslag, op de achterflap
-
Het kussen is nat. Alles is nat. Ik moet hoesten. Ik heb het koud. Ik zweet. Ik roep maar niemand komt. Waar zijn ze. Ik ga naar beneden, alle lichten zijn aan maar er is niemand. Ik doe de keukendeur open, buiten is het koud. Ik roep maar er komt geen antwoord. Waar ben je,
