-
Zelden zal drift in woorden zo verbeeld zijn als in Een glas woede van Raduan Nassar. In een kolkende gedachtestroom wordt de lezer 44 pagina’s lang meegezogen in de woede tussen twee geliefden. Je krijgt de kans niet om op adem te komen, want de tekst bestaat maar uit één zin, waarin de woorden kolkend…
-
Het is alsof de thematiek van haar laatste roman, Klok zonder wijzers (1961) in de staart bijt van de eersteling die de Amerikaanse schrijfster Carson McCullers (1917-1967) publiceerde: Het hart is een eenzame jager waarmee ze bekend werd. Dit boek werd op deze website eerder gerecenseerd. Beide romans spelen in het zuiden van de Verenigde
-
‘Mijn moeder bezat de zeldzame gave steeds de rijkdom der dingen te laten zien’, schrijft Péter Esterházy in Geen kunst, de roman waarin hij zijn moeder, voetbal, de buitenspelregel én het Hongaarse Gouden Elftal uit het begin van de jaren vijftig eert. Geen kunst is niet het eerste boek waarin Esterházy de dood van zijn
-
Thomas Blondeau overleed in 2013. De dood van deze jonge, Vlaamse schrijver maakte vooral op sociale media veel los. Vermoedelijk was dit deels toe te schrijven aan zijn uitgebreide contacten binnen de literaire kringen, wellicht meer dan aan zijn in omvang vrij beperkte oeuvre. Arjen van Veelen schrijft over zijn vriendschap met Blondeau, die hij
-
‘Het zinneloze geraaskal van moederloze moeders’ Ronelda S. Kamfer (1988, Kaapstad) schreef met Mammie haar derde bundel. Sinds haar tiende schrijft ze al gedichten, geïnspireerd door de verhalen van haar grootvader over zijn jeugd op het platteland. Ze werd ontdekt door de Afrikaanse dichter Antjie Krog en de Nederlandse dichter Alfred Schaffer, die haar gedichten
-
In dit somber stemmende boek, getiteld Wat we weten, doet Umbgrove een verwoede poging om het Nederlands asielbeleid te doorgronden en te begrijpen; hij gaat op zoek naar de grondslagen van het asielbeleid. Het gaat vooral over het functioneren van onze samenleving in het licht van de stroom vluchtelingen uit het Midden Oosten die moet
-
Kunt u het zich voorstellen, een auteur op wiens geboortedag overal in het land de vlag wordt gehesen? Welnu, in Finland hangen ze elk jaar op 10 oktober de witte vlag met het blauwe kruis uit ter ere van schrijver des vaderlands Aleksis Kivi (1834-1872). Waarschijnlijk zegt die naam u niets, ook al verscheen zijn
-
In zijn debuut Kiev op de bodem van een glas schetst Tobias Wals (1993) in vijftien fragmenten een beeld van het leven in een hostel in de Oekraïense hoofdstad. Wat deze fragmenten tezamen vormen houdt het midden tussen een roman en een verhalenbundel. Gemene delers zijn de vaste bewoners van het Borscht Hostel en dezelfde,
-
De toon lijkt meteen gezet in de proloog: Het is ironisch te noemen dat het beeld van een zo essentieel deel van onze geschiedenis grotendeels wordt bepaald door een boek dat geen enkele poging doet om een evenwichtig beeld te schetsen. De auteur van De aarde huilt, Peter Cozzens, verwijst hier naar het befaamde boek
-
Er is een geestig gedicht van Willem Wilmink waarin hij overtuigend de kennelijke coïncidentie aantoont tussen namen van dichters en het karakteristieke van hun werk: ‘Van Deel op de details gericht […] en geen puntiger dan Stip’. Een dichter met de naam Jan Glas wekt onwillekeurig de verwachting – nog voordat de bundel geopend is
