Een westerse vrouw, met Nederlandse wortels, wordt opgenomen in een subgemeenschap in het Islamitische Jordanië. Een verhaal dat een deel van het Midden-Oosten belicht op een manier die zeer welkom is in Nederland op dit moment. Niets van het nu heersende beeld van onderdrukte vrouwen in het Midden-Oosten. Maar een avontuurlijk levensverhaal over een vrouw die, door zichzelf te zijn en te blijven, met haar eigen karakter wordt opgenomen in de gemeenschap en daar een belangrijke rol speelt in de gezondheidsvoorziening. Een vrouw die respect van de gemeenschap krijgt, van de mannen en de vrouwen. Een vrouw die met een nuchtere en praktische blik, de voorkomende situatie ter hand neemt. Inclusief de culturele verschillen. Ik woonde in een grot gaat over een jonge westerse vrouw uit Nieuw Zeeland, die tijdens een wereldreis in Jordanië een jonge man ontmoet die op zeer authentieke wijze met zijn gemeenschap in de grotten van Petra in Jordanië woont. Het zijn bedoeïenen, een zeer arme gemeenschap. Ze worden verliefd, ze trouwen en krijgen drie kinderen. Het boek beschrijft de eerste jaren van hun huwelijk, tot aan het moment dat de overheid de bevolking laat vertrekken uit het gebied en de hele gemeenschap verhuist via een her-lokatie project naar een nieuw gebouwd dorp in de buurt.

Leuk om te lezen als je naar Jordanië gaat, als je in Jordanië bent geweest, affiniteit hebt met het Midden-Oosten of als je gewoon houdt van een waar gebeurd avontuurlijk levensverhaal. Een verhaal, dat je doet beseffen dat het Midden-Oosten veel te groot is om over één kam te scheren. En een verhaal dat een subgemeenschap toont van het prachtige land Jordanië met haar hartelijke en warme bevolking. Een gemeenschap en een land waar we in de hedendaagse media maar weinig van horen. Behulpzaam, gastvrij en vredelievend. Een aanrader!